Posts tonen met het label rock. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rock. Alle posts tonen

zaterdag 13 februari 2016

"Je schrijft beter dan je praat!"

Zaterdag. Een zaterdag zonder voetbal en achteraf was ik daar niet ongelukkig mee.  Het was namelijk een erg slopende vrijdag, als afsluiter van een slopende week. Maar wel een topweek. Carnaval was wéér gezelliger en geweldiger dan het jaar ervoor. En ik had niet eens verwacht dat dat mogelijk zou zijn. Door de barre weersomstandigheden krijgen we er een extra dagje bij: op 6 maart aanstaande mogen we ons jaske weer aan en de sjaal weer om, want dan wordt de afgelaste optocht ingehaald en veranderd Den Bosch voor één dagje weer in Oeteldonk. Ik hou er van. Ik heb er zin in. Ik ben er weer bij.

Vrijdag, gisteren dus, was ook helemaal niet verkeerd en dat druk ik me voorzichtig uit. Samen met mijn motormaatje/naamgenoot/jeweettoch hadden we ons geinstalleerd achter de site van Ticketmaster voor kaartjes van The Boss. Hij komt namelijk. The Boss. En hoewel ik de wekker om 9 uur op mijn vrije dag toch echt niet zo prettig vond, zat ik toch achter de laptop. Half 10 ingelogd, uurtje gewacht en we gaan dansen in het donker. Op Twitter zijn de reacties hilarisch, van mensen die geen kaarten hebben en dat toeschrijven aan grote opkopers, die de kaarten vervolgens voor hoge prijzen op internet knallen. De hashtag ‘oplichters’ was bijna net zo trending als de hashtag ‘Springsteen.’ 14 juni 2016 op het Malieveld in Den Haag. Ik ben er bij, net als vorig jaar bij Joe Bonamassa in Carré en bij de Rolling Stones op Pinkpop 2014. De vraag is: what’s next? Dire Straights? Red Hot Chilli Peppers? We gaan de concertagenda van 2017 goed in de gaten houden.
Nadat de kaartjes binnen waren en een glaasje ijsthee werd gedronken was het tijd om richting Utrecht te gaan. In Utrecht woont namelijk een oud-collega met haar vriendinnetje en die had mij en andere collega’s uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Aangezien ik van beide hou, kon ik die uitnodiging niet laten lopen. Het begon al goed: de gebroeders van D, beide collega’s, stonden op de voor hun kenmerkende locatie te wachten op Station Sloterdijk. Inderdaad. De Smullers. Na een treinreisje van een klein half uurtje, waren we op het voor mij bekende Utrecht Centraal. Als je een Italiaanse auto rijdt, dan reis je vaak met de trein en Utrecht is voor mij het overstapstation als ik vanuit het Zuiden naar Amsterdam ga. Op het moment dat de groep compleet was, liepen naar het huis van onze oud-collega, een wandelingetje dwars door de Jaarbeurs heen. In het zonnetje, sigaretje op de lip, geen enkel probleem. Ik kreeg spontaan zin in volgende week, als de motorbeurs wordt gehouden in de Utrechtste Jaarbeurs.

Het wandelingetje duurde een klein kwartiertje en toen we bij de oud-collega aankwamen wachtte mij een verrassing. Die meid heeft gewoon een ingebouwde biertap in haar woning. Naast Ajax, motoren en mooie vrouwen hebben we dat dus ook gemeen haha. We kozen allemaal een glas, ik een vaasje, en gingen zoals ze in Noord Holland zeggen ‘mooi an’ zitten. Huiskamertje met een grote bank, biertjes, chippies, nootjes en een boel gelach en slappe klets. Nadat de frituur aan ging en ik op standje ‘nooit meer huis’ belandde, was de taxi er, die ons naar het ‘Ouwe Graggie’ bracht. Daar kwamen we in een sfeervol restaurant cq. Vreetschuur terecht, waar je ons tegoed deden aan bier, vlees, burgers en het gezelschap van elkaar. Het bier was in overvloed: op de tafel stond namelijk een tap die aangesloten was op een fust bier. De leukste manier van self service.
Rond negenen was het de laatste ronde en namen we op het station van Utrecht afscheid van elkaar. Mooi tijdstip. Want ik had nog een verjaardag van een heel goed vriendinnetje. Ik moet dit goed verwoorden, want voor je het weet gaan er roddels.
Het was een prima verbinding, van Utrecht Centraal naar het station in Zwanenburg.

Het vriendinnetje van de verjaardag, A, had me al voorbereid. “Mijn moeder en mijn tante komen ook en die zijn heel benieuwd naar je!” Om aan de torenhoge verwachtingen te voldoen had ik ’s middags al één van mijn beste overhemden gecombineerd met m’n favoriete jeans en mijn schoenen extra gepoetst. Eerste indrukken tellen toch het hardst. Gelukkig had ik A al wel gewaarschuwd dat ik vermoedelijk al wat ‘aangeschoten’ binnen zou komen, door mijn Utrechtse plannen met collega’s te vertellen. Dat was geen probleem volgens A.
Drukken op de deurbel, het geluidje dat de deur open is en naar boven.

Tering.

Naast de moeder en tante van A zat de hele huiskamer vol met vrouwen. De ene nog mooier dan de ander. En geen enkele man te spotten. Ik was zo ontzettend blij met mijn gekozen outfit op dat moment. Want het blijkt dat A niet alleen haar moeder en tante over mij had verteld, maar ook de zeer geachte aanwezigen op het verjaardagsfeest. En dus kon ik aan de bak. Met vertellen. En vertellen.

“Je schrijft beter dan je praat” is 1 van de quotes die ik opgeschreven had op een briefje. Want hier moest over geblogged gaan worden. En wie ben ik om het verzoek van 11 (!) dames af te wijzen? Ik ben goddomme gekke Henkie niet…

Een andere quote ging helaas niet over mij, maar van twee van de elf die samen op vakantie een leuke jongen tegenkwamen waarbij de één tegen de andere zei:

“Je moet hem echt doen, doe het anders voor mij!”

Met elf prachtige vrouwen in een huiskamer, terwijl er Heineken bier op de fles was. Bijpassende muziek zou zijn geweest ‘I’m yours’ van Jason Mraz. Of ‘Fame’ van Bowie.
Met elf prachtige vrouwen, lieve lezers, het was écht zo dat de ene nog mooier was dan de andere, gaat het over hele simpele dingen: mijn blogs, ongesteldheid, George Clooney, GTST, Jan Kooiman, biertjes en drankjes, David Gillmore en het geweldige begin van deze geweldige vrijdag.
En dat was het. Een geweldige vrijdag. Kaartjes voor The Boss, gezelligheid in Utrecht en een huiskamer vol met prachtige vrouwen. Waar, naar wat ik begreep, nog een keertje mee gestapt moest worden.


Als je me zoekt de komende tijd… Dan zit ik in de sportschool! 

maandag 11 januari 2016

Ground control to Major Tom

Vanmorgen werd ik wakker met een appje van mijn naamgenoot/motormaatje/jeweettoch. De tekst was 'We can be heroeeeeeeeees, just for ooooooooooone day.' Het paste een beetje in de app-sessie die we gisteravond hadden, waarbij we allebei muziek aan het uitwisselen waren. Dat doen we overigens vaker. Zo leerde ik via hem Joe Bonamassa kennen en hij gisteravond via mij Mobb Deep. Om ook aan te geven hoe breed de muzieksmaak is. Het was nog te vroeg om te reageren, zo slaapdronken het was ten slotte pas half 12 's morgens, dus het werd tijd voor de wakkerwordroutine van Facebook, Instagram, Twitter, nieuws en sportapps zodat er goed aan de dag begonnen kan worden. Ik had gisteren nog een blogje over voetbal geschreven, dus die moest ik nog even online gooien, zodat jullie wat te lezen hebben.

Zodat er goed aan de dag begonnen kan worden. Tot ik Facebook opende.

David Bowie overleden op 69-jarige leeftijd aan die vreselijke ziekte. Bowie. His Royal Coolness. De man op wie ik stiekem een klein beetje verliefd was en helemaal hoteldebotel van geweest als ik daadwerkelijk op mannen had gevallen. De inspirator in muziek, looks en charisma.

We can be heroes. Just for one day.

Heroes is samen met Rebel Rebel mijn favoriete Bowie-nummer. Ik kende David Bowie als artiest wel, maar de Bowie-liefde ontstond pas toen ik de film Inglorious Bastards keek, van Tarantino. Op het moment dat Shoshanna leip gaat is, er de Bowie-hit 'Cat People' te horen. 'And we're putting out fire.... With gasoline!' Ik was verkocht. Op YouTube keek ik clips, ik brandde CD'tjes met Bowie muziek voor in de auto en op mijn playlist op mijn telefoon werden Heroes, Cat People, Golden Years, Under Pressure en Rebel Rebel vaste prik. Ik zong altijd mee, onder de douche, in de auto. Ook in de Top 2000 wordt er standaard op een nummer van Bowie gestemd, ik probeer Heroes met Rebel Rebel af te wisselen. Bij het stemmen op de Top 2000 heb ik namelijk de ziekelijk gedachte geen meerdere artiesten in de lijst te zetten, omdat er zó veel mooie muziek is.
Zo dook Bowie de studio in met die andere Britse held, Mick Jagger. Overigens niet alleen de studio, het was best een boefje, die Bowie. Het prachtige Under Pressure met de mannen van Queen en iedere keer als ik hem op YouTube zie in de clip 'Tonight' van Tina Turner, in dat witte diner-jacket, dan zwijmel ik weg. Het is één van de weinige reacties die ik op video's van YouTube post: Tina Turner en David Bowie hadden kindjes moeten maken. En misschien hebben ze dat ooit wel eens geprobeerd.

Net als bij Thé Lau en André Hazes, Nederlandstalige muziekhelden, worden de registers weer opengetrokken. Radiostations draaien vandaag Bowie, op 3 komt vanavond om 22.40 uur een Bowie documentaire, Spotify speelt vandaag volgens mij alléén maar Bowie en op social media laat bekend en onbekend Nederland weten wat een gemis David Bowie is voor de muziekwereld. Leo Blokhuis, muziekprofessor van beroep heeft zich het 'leplazarus' geschrokken en laat 'Lazarus' nu de nieuwe single van Bowie zijn. Twee dagen voor je dood een album droppen. Nobody did it like Bowie.


vrijdag 26 december 2014

De Lijst de Lijsten

Er zijn per kalenderjaar een paar dingen waar ik altijd heel erg naar uitkijk. Carnaval is daarin de absolute nummer 1, maar ik kan ook heel erg uitkijken naar de jaarlijkse feesttent in Gameren, het begin van de lente met de daarop aansluitende zomer, leuke feestjes die komen gaan, de eerste keer met de motor naar Nijmegen. De Top 2000, die jaarlijks tussen 25 en 31 december op Radio 2 uit wordt gezonden is voor mij ook één van die dingen waar ik jaarlijks naar uitkijk.

Ik heb er wel eens over geschreven, over mijn muzieksmaak. Kort gezegd was dat ik een vrij brede muzieksmaak heb nu nog een brede rug, waarbij rock toch een lichte voorkeur geniet. Met name de oudere rock, zoals Led Zeppelin, The Doors, Rolling Stones en The Who. Daarbij hou ik ook van een vleugje house (voor de UPC leden: kanaal 604 heeft soms vrij lekkere house-muziekjes), trance, oudere hardstyle, techno, rap en de moderne dance muziek, die je met het stappen vaak hoort. Allemaal niks mis mee.
De Top 2000 is een lijst, die door de moderne bloggers van tegenwoordig bekritiseerd worden. De keuzelijst zou te beperkt zijn, met de keus uit voornamelijk jaren '70 en jaren '80 hits. En daar is niks mis mee. Dit maakt de lijst een beetje logisch. Radio 2 heeft andere luisteraars dan bijvoorbeeld Q-music. Bij de jaarlijkse Top zoveel van Q staat bijvoorbeeld 'Wonderfull days' van Charlie Lownoise en Mental Theo hoog in de lijst en wordt 'Heroes' van Bowie gevolgd door een onbekend nummer van Miley Cyrus. Ik bedoel maar. De luisteraars van Radio 2 houden van 'echte' muziek, of het nou uit de jaren '60 komt of drie weken geleden in de hitparade is gekomen.

Waarmee ik overigens niet de luisteraars en de lijst van Q Music afkraak overigens. Voor je het weet word ik als racist beschouwd, omdat ik niet van die muziek hou en dat wil ik niet op mijn geweten hebben. We zijn in Nederland tegenwoordig al snel aangebrand, dus ik wil wel heel erg duidelijk vermeld hebben dat met de lijst van Q Music niks mis mee is. Het is alleen niet mijn smaak. Smaken kunnen gelukkig verschillen.

Dat gezegd hebbende, kan de lijst van Radio 2 me wel bekoren. Jaarlijks kijk ik uit naar 25 december. En dan niet omdat ik het Kerstfeest zo'n geweldig feest vind wederom een kwestie van smaak, niet gaan haten nu, maar op 25 december van elk jaar start om 12 uur 's middags de 156 uur durende Lijst de Lijsten, die de luisteraar meeneemt via een trip down memory lane, naar het nieuwe jaar. Vaak is het laatste nummer Bohemian Rhapsody van Queen, in de editie staat het fantastische 'Hotel California' van The Eagles op nummer 1. Mijn persoonlijke alltime favoriet, 'Stairway to heaven' moet het wederom doen met een derde plek dit jaar. En dat is op zich niet verkeerd. Want het Nederland elftal werd ook derde, in 2014 bij de WK voetbal in Brazilië en werd prompt sportploeg van het jaar, leverde de coach én de sportman van 2014. Dat, terwijl er zo ontzettend veel Olympische en Wereldkampioenen in aanmerking kwamen voor de genoemde titels.

Niet afglijden nu, aan een overzicht van 2014 ga ik komende week beginnen. Ik zal de komende week toch genoeg achter de laptop verblijven. Met een stukje worst of een zak chips en een lekker drankje bij de televisie of de radio. Want wat de Top 2000 als nadeel heeft, is dat je er zo verdomde weinig van slaapt. De muziek tijdens de Lijst der Lijsten is te goed om voor te gaan slapen. Ik begin altijd helemaal kapot aan een nieuw kalenderjaar. Ik blijf er te lang voor zitten en voor je het weet is het 5 uur 's ochtends. Als dan om 12 uur de wekker gaat, dan doet het steeds meer pijn, helemaal als je richting de 30 gaat.


Gelukkig bekijk ik de dingen vaak vanuit het positieve. Je hebt immers ná de Top 2000 een heel jaar om uit te rusten voor de nieuwe editie. :) 

zaterdag 4 oktober 2014

1.600 woorden. 3 landen.

Soms, heel soms, stel ik me voor hoe het zou zijn geweest om op te groeien en te leven in een ander land. Ik heb een aantal favoriete landen waar ik dat best zou willen. Van die landen heb ik een top drie gemaakt. Voor dat ik die ga delen met jullie, deel ik alvast mede dat ik slechts één land van die top drie heb bezocht in de 28 jaren dat ik nu op de Nederlandse aardkloot rondloop. Van de landen die ik bezocht heb, helaas allemaal binnen Europa, vallen Spanje en Portugal als een baksteen af. Spanje en Portugal zijn prima vakantieoorden, omdat je daar gegarandeerd tien dagen zon in je vakantie hebt. En het is zo ver vliegen nog niet, maar voor de rest. Buiten de vakantieplekken om zou ik never nooit Spanjaard of Portugees willen zijn. Maar dat komt waarschijnlijk vooral omdat ik een pestpleurishekel heb aan Spaanse en Portugese voetballers, met hun gezeur om gele kaarten, hun theatraal geval en hun gezeik op het veld. Leuk, dat Zuid Europese temperament, maar ik moet het niet. Duitsland valt wat dat betreft honderd keer mee. Duitsland heeft echter de top drie niet gehaald.
Op zich is het best gek, want behalve mijn nummer drie, heb ik een beeld van de andere twee landen wat vooral gebaseerd is op media. Verhalen via internet, programma’s op televisie, sportwedstrijden en, daar is hij, de film. Jullie kunnen jezelf dus wel voorstellen dat het beeld wat ik schets of wat ik van een bepaald land heb verre van compleet en geheel geromantiseerd is. No hate please.

Op nummer drie vinden we namelijk Engeland. Ja, daar ben ik toevallig dan weer wel eens geweest. Ik hou van de Engelse mentaliteit, die vooral door veel humor en sarcasme een prettige manier vinden om de saaiheid te doorbreken. In Amsterdam, waar ik regelmatig in aanraking kom met Engelse toeristen, is het wat dat betreft ook mijn favoriete nationaliteit om tegen te komen. Engeland is qua weer te vergelijken met Nederland, misschien is het weer in Nederland wel beter. Maar Engeland heeft prachtige landschappen die er om smeken om vernederd te worden met een snelle motor. Daarnaast is London echt een prachtig mooie stad, waar vijf dagen echt te weinig zijn om de stad te verkennen. Immens groot, net zo groot als de provincie Utrecht, waar 10 miljoen mensen wonen. Dat zijn on-Nederlandse proporties. Ondanks mijn gebrek aan verre reizen zag ik wel dat ik in de twee grootste Europese steden ben geweest, want voordat ik in de zomer van 2013 London voor een paar daagjes aandeed, was ik in 2009 een paar dagen in Berlijn. En die stad is ook vet. Maar London wint. Net als in 1945.
Engeland biedt natuurlijk meer dan leuke en grappige mensen, een prettig landschap, het vieze, vette, smerige en gore eten like, ik had in Engeland zeker wat kilootjes zwaarder geweest dan nu en dat is geen straf en een creatieve taal. Uiteindelijk ben en blijf ik toch die voetbalsupporter en laten we wel wezen: ondanks dat het nationale team van Engeland dankzij alle buitenlandse spelers in de Premier League geen fuck meer voorstelt, blijft de Engelse Premier League de mooiste competitie die er is, met de sfeervolle tribunes, de vliegende tackles en de prachtige doelpunten. Zondagavond rond de klok van half 12 gaat altijd de tv naar de BBC, waar de samenvattingen van de Engelse Premier League worden uitgezonden. Vaste prik, belangrijker dan zondagavond 19:00 uur.
Laatste puntje waarom Engeland de top drie gehaald heeft: muziek. De Rolling Stones, Lep Zeppelin, David Bowie, The Beatles (al vind ik John Lennon een hippie, toch is ‘Imagine’ een wereldplaat met een aantal mooie boodschappen in het nummer), Oasis, Blur, Underworld, The Chemical Brothers,  Pink Floyd, The Police, The Who, Genesis, Lily Allen (stiekem heb ik echt een onbegrijpelijke maar hele grote crush op haar), The Cure, Amy Winehouse, Adele, de lijst is te groot om op te noemen. Oké, U2 is zoals Iers als St. Patricks Day, maar toch stiekem… Wicked.
Oh ja. Engeland is het land van Bond. James Bond. En James Bond is cool. End of. Oh ja. Guilty plessure blijft Geordie Shore. Maar dat houden we ons, oké?

Op nummer twee  Italië. Italië? En jij bent voetballiefhebber? Het Italiaanse voetbal staat toch voor saai, bloedeloos resultaatvoetbal? Eens. Italië is qua voetbal niet echt het land waar ik warm van word. Waar ik wel warm van word, zijn de vrouwen op de Italiaanse tribunes die de cameramensen altijd gretig weet te vinden. Oké, ook in Amsterdam kom ik wel eens in aanraking met Italiaanse vrouwelijke toeristen die het zien en het ruiken absoluut niet waard zijn, maar goed.
Maar Italië. Allereerst het eten. Want er gaat namelijk geen week voorbij dat ik geen spaghetti, lasagne, pizza of andere vorm van pasta als avondeten geniet. Of alle genoemde gerechten. Ik ben ernstig dol op Italiaans voer en weet ook regelmatig de pot Spagaroni in de supermarkt te vinden. Of mijn weg naar de Italiaan op thuisbezorgd.nl. Ik ben nog nooit in Italië geweest, maar het schijnt dat het Italiaanse eten wat er in Nederland te verkrijgen is in de verste verte niet smaakt naar het voer wat mensen in Milaan, Florence, Rome,  Napels of Palermo voorgeschoteld krijgen. Dat belooft nog wat.
Daarnaast is Italië het land van de maffia, waar dankzij The Godfather (prachtige muziek, prachtige landschappen, doodziek verhaal) mijn interesse ligt. Niet bovenmatig of zo, maar het boeit me wel een klein beetje. Maffioso in films zijn goed gekleed, met mooie strakke maatpakken. En daar schijnen ze in Italië ook wel een handje van te hebben, van mooie en strakke kleding.
Italië heeft bovendien een schit-ter-ende taal. Prachtige woorden, ook met het gehate Zuid Europese temperament. Maar dat zangerige in de klank van de Italiaanse taal. Splendissimo.
Nog drie redenen voor Italië. Max Biaggi. Valentino Rossi. Marco Simoncelli. Helden op het circuit. Op twee wielen. Per sempre Super Sic.

And now. On to the main event. Ladies and Gentlemen. Let’s get ready to rumbleeeeeee. Juist. Nummer 1 zijn de Verenigde Staten. Big, bigger, biggest. Dat is in mijn beleving Amerika. Ja, de correcte benaming is het niet, maar Amerika bekt net even lekkerder. Waarom Amerika op nummer 1 staat? Heb je even? Naamgenoot/motormaatje/jeweettoch weet dat ik een tic heb voor hoge gebouwen en in mijn beleving kan je dan niet beter terecht in The Land of Opportunities. New York, Los Angeles, Chicago, Dallas. Het zijn zomaar vier steden waar The Sky letterlijk the limit is. Een middelmatige stad staat vol met gebouwen waar de Zuidas voor in zijn broek poept. Prachtig.
Muziektechnisch staat Amerika ook hoog. Jimi Hendrix. Jim Morrison. Kurt Cobain. Bruce Springsteen. James Hetfield. Lenny Kravitz. Elvis Presley.  Als ik de lijst verde ga maken, dan zijn jullie over drie dagen deze blog nog aan het lezen en ik moet zeggen dat ik hem al aan de lange kant begin te vinden. Zeker weten doe ik het niet, maar goeie, classic rock is overal in Amerika te vinden. Op kleine radiostationnetjes die je op de radio tegenkomt. In van die klassieke bars (one Budweiser please), die je vooral in slechte Steven Seagal films tegenkomt. In diners (openingsscene Pulp Fiction any of you fucking pricks move…), waar je smerig, vies maar oh zo lekker schijnt te kunnen eten. Rock is trouwens niet de enige Amerikaanse muziek die ik kan waarderen. Wat te denken van Jay Z (en zijn fantastische eega), Dr. Dre, Public Enemy (End of Watch), Jennifer Lopez, Madonna, Micheal Jackson…
Amerika heeft films waar je U tegen zegt. Amerika heeft series waar je U tegen zegt. Amerika heeft gadgets waar je U tegen zegt. Als men denkt: “Hey, die Iphone past net niet meer in onze broekzak” dan maken ze een Iphone waarvan ze zeker weten dat ie zeker niet in je broekzak past. Games zijn briljant (GTA V is niet uit mijn Playstation te slaan).
Nee, in Amerika zou ik het best trekken. In Los Angeles zou ik best het leven willen leiden wat ik nu leid. Zelfde baan you feel lucky, punk?, seizoenskaartje van de Lakers, zelfde hobby’s (motor rijden door West Amerika, ik ken de verhalen en het is nog steeds een droom), zelfde familie, zelfde vrienden. Maar dan in Californische zon. Zonder die kut Stilo. Maar met een Chevrolet Camaro voor de deur. En een Harley. Dat poetswerk, daar zou ik zelfs vrolijk van kunnen worden. Harder than you think. Maximaal.

Maar, eerlijk is eerlijk. Die top drie ziet er best fraai uit. Maar ik ben niet ontevreden in Nederland. Helemaal ontevreden zelfs. De top drie heeft namelijk geen Oeteldonk, geen GVV’63, geen Yamaha R6 in de schuur al zou dat de eerste aankoop in Italië zijn, geen Amsterdamse gezelligheid. En helemaal geen Iris, Rens en Siem. Want dat zijn helden, waar ik niet zonder zou kunnen. Net als hun vaders en moeders en hun opa’s en oma’s trouwens. Ik zit hier best.


Even nog dit. En ik vind het vreselijk dat ik dit er bij moet tikken. Maar het is nodig. Want waar ik in Nederland wel ontzettend de schijtbalen (dat schijnt Amsterdams te zijn), is dat wij steeds kleinzeriger worden in allerlei dingen. Goed, ik heb nu drie landen genoemd waarin ik best op zou willen groeien en zou willen leven. Dan heb ik ruim 200 landen niet genoemd. Amerika, Italië en Engeland zijn landen waar ik een prettig gevoel bij heb. Dat wil niet zeggen dat ik een hekel heb aan de andere ruim 200 landen die er bestaan. Het is puur een mening gebaseerd op mijn persoonlijke ikke. Dit maakt mij geen racist. Ik wil het maar even gezegd hebben.

maandag 5 mei 2014

Geef de muziek wat drinken

Nachtdienst. Alleen binnen. Ideaal. Bijkomen na een te gek Tent weekend, afgesloten met een prachtige zaterdag. Waarbij er op de valreep ook nog werd gevoetbald, gewonnen én gescoord. Op het voetbalveld. Wat een prachtige dag, afgesloten met allemaal toppers van mensen tijdens de afterparty van wederom een fantastische Tentweek.

Bij nachtdiensten neem ik altijd de oplader van mijn telefoon mee. Want als je alleen binnen zit, gebruik je dat ding iets vaker dan normaal. Druk is het niet en het fort moet toch bewaakt worden zullen we maar zeggen. Wat is er dan ontspannender, dan er een lekker studiemuziekje bij op te zetten?

Now playing is ‘Let the beat hit um’ van Scotty, in de saxxy dub mix. House, met een saxofoon er door heen, het is muziek waar ik heel erg gelukkig van word. Sonnetanz en Jubel zijn daar excellente voorbeelden van. Het gevoel van met je teenslippertjes in het zand, pilotenbrilletje van de Albert Cuyp op je kanaal en genieten van al het moois wat in bikini voorbij komt paraderen. Wat mij betreft kan die zomer niet snel genoeg komen.

Het volgende nummer op mijn telefoon begint. De intro is bitterzoet. Het prachtige gitaarspel van de Manic Street Preachers (die ik ooit live in de Melkweg zag, erg gaaf), met Motorcycle Emptiness als titel. Under neon lonleyness. Motorcycle emptiness. En go. Lichte rock, ook daar hou ik van.

Want mijn smaak voor muziek is een tikkie breder dan mijn lichaam. Led Zeppelin, U2 (gezien in de Arena in juli 2009), Prince (de laatste 3 minuten van de uitgebreide versie van Purple Rain, te-ring), The Stones (7 juni, Pinkpop here we come oeh-oeh!), Bruce ‘The Boss’ Springsteen, Pink Floyd (tip voor als je dronken thuis komt na het stappen: de 21 minuten durende versie van ‘Echoes’ voor het slapen gaan. Dan krijgt de alcohol extra krachten), the Doors, Jimi Hendrix, the Who, Nirvana, Metallica, Dire Straights (tip op YouTube: Sultans of Swing, live in Alchemy, wát ik herhaal WAT een gitaarsolo), dat zijn de bands, als het om rock muziek gaat. En natuurlijk onze eigen Golden Earring. Ceasar Zuiderwijk. Held achter een drumstel. George Kooymans. Altijd de juiste snaar.

Maar dan zijn we er nog niet, nog lang niet. Wanneer er geen cd in de auto zit, maar de ‘gewone’ radio aan staat, dan staat ie vaak op Radio Veronica, omdat daar de genoemde bands vaak de revue passeren. Maar in Amsterdam is het anders. Daar hebben we, net als in de rest van de Randstad, Fresh FM. En dat is een heerlijke zender. Dance-muziek van alle soorten en maten, van deze tijd en van mijn tijd. En wat is mijn tijd? Lethal Industry van DJ Tiësto. Aan het begin van de zero’s, toen ik voor het eerst ging stappen. De Door ’t Lint cd’s, die allemaal keurig netjes illegaal gedownload op mijn harde schijf staan. Dat is mijn tijd. In café Today in Eindhoven hebben ze het toen geweten, toen ze op de Rewind tour ging. Met een Malibu-cola in elke hand, armen gespreid a la het Christusbeeld in Rio, sigaret tussen de wijs en middelvinger van de linkerhand. Zat en gelukkig. En je keel schor schreeuwen. Dit is godverdomme mijn tijd. Naamgenoot/motormaatje/jeweettoch heeft het er nog steeds over.

Sommige nummers, die werken, vooral met het stappen als crack. Dan weet ik uit ervaring helemaal niet hoe crack werkt, maar oké. Sovereign light cafe van Afrojack (die man produceert trouwens de ene na de andere knaller), Voodoo People van The Prodigy, Take me out van Franz Ferdinand, Memories van David Guetta, Kids van MGMT; het zijn platen waar ik even vergeet wie of wat ik ben en dan ga ik uit mijn stekker. Volledig los, nuchter of bezopen. En elke keer weer aan mijn gezelschap mijn excuses aanbieden. Want normaal ben ik zo niet. Denk ik.

Dan heb je nog van die nummers, waar je een speciale band mee hebt. Vanwege bijzondere herinneringen (Ayo Technology van Milow en Viva La Vida van Coldplay), vanwege vriendschap (Ni**as in Paris van Jay Z en Kayne), vanwege de naam (Iris van de Goo Goo Dolls en het is bovendien nog een prachtig nummer ook) of vanwege een film: de geweldige instrumentale, klassieke muziek van Soldaat van Oranje, Pirates of the Carribean, the Godfather en Scarface. The bad-ass muziek uit Bad Boys, End of Watch en The Shield. De briljante muziekkeuze in elke Tarantino-film. Ten millions slave van Public Enemies. Youtube is mijn grote vriend.

Dan zijn er ook nog de Guitly Plessures, zoals ze bij De Wereld Draait Door wel eens behandelen. Justin Timberlake (What goes arround comes arround was zo ontzettend van toepassing na Viva la Vida), Marco Borsato, Coldplay en Blof waren in het begin prima tot uitstekend, nu vooral uitgemolken, van Robbie Williams heb ik ook alle cd’s op mijn harde schijf. En ik heb ook aardig wat muziek van Britney Spears (ja echt) op mijn telefoon staan, merk ik tijdens nachtdiensten als deze. Guilty as charged.

En wat best veel mensen niet weten, is dat ik best veel nummers van Jay Z en Eminem feilloos mee kan rappen. Rap is ook echt wel een puntje van goeie muziek. Een goeie beat, met een rauwe stem. Hard, just like that, hard, just like, that. Get. That. Dirt of your shoulder.

En techno. Man, wat kan ik in m’n hardgaan op het allerbeste techno-nummer ooit en dan heb ik het natuurlijk over Born Slippy van Underworld. En wat baal ik als een stekker dat ik nog nooit op een dergelijk techno-feestje ben geweest. Een feestje met muziek van Orbital, the Chemical Brothers, the Prodigy, Underworld en/of soortgelijk.... Dan heb je echt geen drugs nodig om hard te gaan. Kei en keihard. Krijg je overigens ook best een zware rechtervoet van, wanneer het in de auto voorbij komt. Hallo Flitsmeister app!

En dan zijn we er nog niet. Want ik word altijd een klein beetje heel erg warm van de stem van Rihanna. M’n bottige heupjes gaan los op Crazy in love van Beyoncé. Ik schreeuw mee met Van Dik Hout en De Dijk. Headbangen met Killing in the name (fuck you I won’t do what you tell me) of van Race Against The Machine. Zwijmelen op Chris Iscaac’s Wicked Games. Alles van Elvis P, Michael J en Madonna. Ook een guilty plessure. Mijn papa is dan wel Broer Termeer, maar Papa was a Rolling Stone van The Temptations (uiteraard de lange versie) klinkt ook ontzettend fijn. Schudden op Daddy Yankee en kornuiten. Me gusta!

Muziek is mijn ding. Een instrument bespelen kan ik niet en daar baal ik wel eens van. Drummen lijkt me geweldig en wat Jimi met een gitaar kon, daar kunnen we allemaal wel van dromen. Muziek is met de paplepel ingegoten. Dat begon met muziek van Roy Orbisson op zondagochtend, als mijn vader weer eens de radio op standje teringtyfus moest zetten. Gevolgd door de Defileermars van de Koninklijke Marine.

En ik ben ongetwijfeld nog heel veel muziek vergeten. Maar ik zie dat ik richting de twee volle kantjes van mijn blog ga. En Sonnentanz speelt nu. Heerlijk, die nachtdiensten.