Posts tonen met het label FC Barcelona. Alle posts tonen
Posts tonen met het label FC Barcelona. Alle posts tonen

donderdag 8 oktober 2015

Barcelona 2015

Ik was vorige week een paar dagen in Barcelona. Niet Barça, al ben ik daar wel geweest, maar BCN. Mensen die vragen hoe Barça was, dan zeg ik dat het jammer was dat Lionel Messi niet mee deed. Barça is namelijk de afkorting voor de F.C. Barcelona, terwijl BCN de daadwerkelijke afkorting van de stad Barcelona is. Geeft niet. Ik ben niet boos.
Dat gezegd hebbende, wil ik jullie langs 10 punten meenemen aan hoe geweldig Barcelona is.

But first, wij Nederlanders hebben altijd wat te zeiken, beginnen we met wat puntjes van aandacht. Zo zat er zowel op de heen – als terugweg een jankend kind in het vliegtuig. Vader en moeder, kijk eens naar hoe mijn zussen en hun partners de kids hebben opgevoed. Ik ben een paar keer met die gasten wezen vliegen en ondanks hun jonge leeftijd gaven ze geen kick. Niet dwingen. Niet janken. Niet in het broek schijten zodat het hele vliegtuig naar de babystront stinkt. Niks van dat. Gewoon zitten en het duurt eventjes voordat we er zijn.
Daarnaast hebben we de Ramblas by night, waar het stikt van de dealers, ladyboys en de puta’s. Die kunnen soms wel eens vervelend zijn. Tip: gewoon rechtdoor lopen en zeggen dat je niks wilt. Met een beetje daadkracht uiteraard. Want hoeren, wiet en ladyboys hebben we in Amsterdam ook genoeg.
Waar ik in Barcelona schijt en schijtziek van ben geworden is de selfie. De selfiesticks liggen massaal aangeboden naast de vele Messi, Neymar en Suarez shirtjes van Barça, maar dan nog. Niet normaal hoeveel duckfaces ik gezien heb in 6 dagen tijd. En dan bij de wedstrijd van Barça, niet normaal hoeveel mensen de wedstrijd hebben gefilmd met hun smartphone of camera. Lekker joh, die beelden thuis bekijken. Ik weet wel, dat als ik een voetbalwedstrijd op een scherm wil zien, dat dat scherm minimaal een meter doorsnee heeft en waar ik lekker onderuit gezakt met een flesje bier kan gaan zitten kijken. En voor wat betreft de foto’s die ik zelf gemaakt heb: tuurlijk zaten daar enkele selfies bij, maar dat krijg je als je zelf het enige reisgezelschap bent. Gelukkig ontdekte ik al vrij snel hoe de zelfsontspanner van de camera werkte en ben ik daarnaast ook niet te beroerd om een vreemde aan te spreken om een kek kiekje te maken. Hetgeen gebeurd is.
Als laatste zeikpuntje is dat je in Barcelona doodgegooid wordt met producten die je kunt kopen. De veelal aangeboden selfiestick is hier een voorbeeld van, maar wat te denken van mojito’s en biertjes op het strand die illegaal verkocht worden. Of wat als er een paar spatjes regen naar beneden kletteren, zoals de woensdag, dat er massaal paraplu’s illegaal worden verkocht op straat. Of die irritante fluitjes. Mij niet bellen.

Goed. Klaar met het gezeik. Tijd om 10 punten op te stellen die laten zien hoe geweldig ik Barcelona heb ervaren.

1. Het hotel
Wie van simpel en praktisch houdt, zit in Hotel California goed. Naast dat het hotel een bijzonder mooie naam heeft, zit het ook op een geweldige locatie. Twee keer linksaf slaan en je staat op de Ramblas, 2 kilometer van het strand en anderhalve kilometer van Plaça de Catalunya. Daarnaast waren de mensen in het hotel ook erg vriendelijk, was er uitstekende WIFI en was er een topservice, door elke dag een schone kamer met verse handdoeken te krijgen. Wat mij betreft een dikke prima.

2. Hoe de stad gebouwd is
Barcelona is gesticht door de Romeinen en dat kun je zien. Statige en mooie gebouwen, smalle steegjes en talloze pleintjes. Daarnaast is Barcelona overzichtelijk en kun je een hoop toeristische spots te voet af. Heel erg prettig. Zo ben ik van mijn hotel naar de Sagrada Familia en Port Olimpic gewandeld. Zonder pijn of moeite. Het is misschien een stukkie wandelen, maar het is genieten. Met een graadje of 24, dan weer schaduw, dan weer in het heerlijke zonnetje. Wandelend is Barcelona perfect te verkennen, al zou ik voor Parc Güell toch iets anders kiezen dan de benenwagen. Want dat gaat aardig bergop. Qua (openbaar) vervoer is Barcelona trouwens uitstekend. Taxi’s rijden voor een prikkie. De metro komt overal vlakbij. Bussen rijden af en aan. En voor een drol.

3. FC Barcelona
Hoe vet is Camp Nou als het goed gevuld zit? Gruwelijk vet dus. Ik was bij de wedstrijd tegen Bayer Leverkusen en het is met geen pen te beschrijven hoe intens het is om een wedstrijd in een goedgevuld Camp Nou te bekijken en te beleven. Voor 61 euro zat ik achter het doel, op de eerste ring en dan op rij 8. Aangezien ik 41 euro betaalde voor Ajax – Cambuur vind ik de prijzen bij Barça nog best meevallen.
Een kaartje kopen voor een wedstrijd van Barça is trouwens niet heel moeilijk. Als het geen beladen wedstrijd is (tegen Real, Atletico of Espanyol), kan je gewoon op de dag van de wedstrijd nog een kaartje halen bij de stadionkassa. Kleine tip: neem even je paspoort mee als je een kaartje gaat halen, want zonder paspoort of ID-kaart krijg je geen kaartje.

4. Barceloneta
Maak je nou een spelfout? Nee, zeker niet. Barceloneta is een 6 kilometer lang strand tussen Port Olimpic en het fameuze W hotel aan de zee. Ik was als kind al dol op de Middellandse zee, met de stranden aan de Costa Brava. Kennelijk ben ik dan altijd een kind gebleven, want ik ben er nog steeds dol op. Op zondag heb ik heel de dag in de zon op het strand gelegen, op een handdoekje met een Voetbal International. Het zeewater was helder en perfect op temperatuur. Daarnaast zitten op Barceloneta voldoende tentjes om eventjes een versnapering te halen, mocht de keel droog worden. Wat gebeurd is.

5. La Sagrada Familia
Van de vele symbolen is La Sagrada Familia in mijn ogen hét symbool van de stad. Die enorme kathedraal, waar al zo lang aan gebouwd wordt. Ontworpen door Gaudi. Bomvol met toeristen. Bomvol met toeristen die een selfie proberen te maken met zichzelf en de hele Sagrada Familia. Lieve mensen, dan moet je een selfie stick halen van 24 meter. Is dus niet gelukt.

6. Parc Güell
Nog een bekende plek van Gaudi, Parc Güell. Een heel groot en mooi ontworpen park, dat een prachtig uitzicht biedt op de stad Barcelona. Goed voor de foto momenten en je moet er een keertje geweest zijn. Is mijn bescheiden mening.

7. Port Olimpic
De ideale plek voor een drankje aan het strand of om los te gaan in het nachtclubgedeelte. Ik was in Pacha, op de zondagavond. Zeven euro voor een fles bier, maar totaal waard. De muziek knalde als een malle, de mensen waren mooi en arrogant, de locatie perfect. Rechtstreeks vanuit de club, schoentjes en sokjes uit en rustig over het strand terugwandelen. Dat was het idee, maar ik heb een taxi vanaf Pacha gepakt. Want of ze nou drie of zeven euro kosten, bier is bier.

8. Eten en drinken
Mijn liefde voor in Spanje op vakantie gaan zit hem voor een gedeelte in het feit dat ze in Spanje Ruffles Jamon hebben, geribbeld chips met een hamsmaak. Een beetje te vergelijken met de BBQ Ham van Lays, maar ook weer niet. Daarnaast wordt er veel San Miguel geschonken in Spanje en laat dat nou in mijn top 3 van favoriete biertjes staan.
Het enige overzicht wat je in Barcelona kwijt kan raken, is het aanbod in restaurantjes, lounge bars, cocktailsbars, tapasrestaurantjes, fastfoodketens, noem het allemaal maar op. For the record: Ik heb onder andere gegeten bij Rose el Reval wat een tip was van L, thank God for L, bij Bacoa (voor al uw 200 gram hamburgers), bij Tapatixi (waar ik zelfs vis op heb) en bij La Castanya, dankbij het 100% Barcelona boekje wat zuslief bij mijn tickets had ingepakt.
Terrasjes voor een lekker drankje, daar ga ik je geen tips in geven. Zoek dat lekker zelf uit, op je eigen gemak. Ook voor als je voetbal of MotoGP wil kijken die Marquez moeten ze echt zijwieltjes geven, dan is het aanbod aan (Ierse) pubs meer dan voldoende.
Daarnaast ben ik naast tapas en 200 gram hamburgers ook verliefd geworden op pinchos, kleine stukjes stokbrood met allerlei lekkere dingen erop. Zus, die gaan we een keertje maken oké?

9. Tibidabo
Kennen jullie de strip Ronnie Hansen van vroeger? Ik denk het niet. Google maar even, anders wordt het een te lang stuk. Hebben jullie de aflevering van ‘Waar is de Mol’ met René van der Gijp gezien? Nee. Google maar even.
Anyway, dankzij de strip en het tv-programma kwam ik dus op de tip van Tibidabo, de berg waar Johan Cruijff ergens schijnt te wonen. Bovenop de berg Tibidabo staat een katherdraal die waakt over de stad Barcelona. Daarnaast is er een ouderwets pretpark, wat helaas dicht was omdat het niet in het weekend was en buiten het seizoen. En het uitzicht. Moeilijk. Wat heb je van Tibidabo een uitzicht. Tibidabo zat aan het einde van mijn reis en het was fanatastisch om van bovenaf te zien waar je allemaal was geweest. Mijn tip is om Tibidabo bij een reisje Barcelona zeker op je lijstje te zetten. Wat een geweldige ervaring, zoals heel de stad een geweldige ervaring was.

10. Opvallende dingen
Bovengenoemde 9 punten sprongen er bovenuit, wat mij betreft. En dan heb ik nog lang niet alles van de stad gezien en benoemd. Ik heb in mijn reisschriftje wat steekwoorden opgeschreven, die ik hieronder ga noemen. De overige puntjes die ik opgeschreven had, zijn inmiddels al genoemd.

- Knappe vrouwen
- Politie, die een bakkie doet midden in een bar
- Motorrijders die nog nooit van beschermende motorkleding hebben gehoord
- Veel bedelaars (vaak in combinatie met een hond) die schaamteloos langs de terrassen gaan
- Brede Mossos d’Esquadra, maar dat komt door het pak
- Veel Engels sprekende mensen
- Een Amerikaans stel waar je prima je laatste avond mee aan de bar kan doorbrengen

Sorry dat het weer een iets langer verhaal is geworden dan wat jullie normaal gesproken van mij gewend zijn. Maar Barcelona. Wat een geweldige stad. Dat haal je niet in 1 A4’tje. Het is dat ik een goed thuiskomen heb, anders had ik op die donderdagavond niet in het vliegtuig gestapt, maar mijn retourticket weggedonderd en lekker in die prachtige stad gebleven. Ik ga er ook nog een keertje terug, desnoods weer in m'n eentje. Net zoals de Eagles al zeiden in ‘hun’ Hotel California:


“You can check-out anytime you like, but you can never leave.”

zaterdag 6 juni 2015

Uitstervend ras

Vanavond wordt de Champions League finale gespeeld in het Olympiastadion van Berlijn. Om kwart voor 9 trappen FC Barcelona en Juventus af voor hopelijk een mooie strijd, waar al aardig op vooruitgeblikt is. Mensen zijn benieuwd wat het supertrio van FC Barcelona gaat doen, met de getructe Neymar, de nooit opgevende Luis Suarez en de beste voetballer van dit tijdperk in de persoon van Lionel Messi. Appeltje eitje zou je zeggen, ware het niet dat Juventus ook een goeie ploeg heeft, met een wereldkeeper als Gigi Buffon (op zijn 37e nog steeds top 5 van de wereld), een paar slopers achterin en een killer voorin in de persoon van Carlos Tevez. 1 man van Juventus wordt er al een paar jaar uitgelicht, de stylist op het middenveld Andrea Pirlo. De Italiaan speelde lang voor Milan, de afgelopen vier jaar voor ‘De Oude Dame,’ zoals de bijnaam van Juventus luidt.
Andrea Pirlo kan op het middenveld dingen doen die een wedstrijd kunnen maken of breken. Rust creëren (de man is inmiddels ook 36 jaar oud, hetgeen oud is voor een profvoetballer), de wedstrijd ‘lezen,’ een spits met één heel fijn steekballetje voor de keeper zetten of met een afstandsschot uit het niets doel treffen. Andrea Pirlo is van een uitstervend ras.

Sinds ik het voetbal volg, het WK in Amerika in 1994 was mijn eerste grote toernooi wat ik bewust heb meegemaakt, is het voetbal kwalitatief behoorlijk achteruit gegaan. In die ruime twintig jaar ben ik voetbaltechnisch verwend door de groten der aarde op een voetbalveld en dan heb ik Cruijff, Maradona, Beckenbauer en Marco van Basten niet eens bewust meegemaakt. Dat moet helemaal een feest geweest zijn, doet YouTube mij iedere keer beloven.
But I had my share. Ik heb genoten van het gouden Ajax van de midden jaren negentig, het AC Milan van Carlo Ancelotti van de periode 2003 – 2007 (mét Pirlo op het middenveld, aan de zijde van Clarence Seedorf en Gennaro Gatusso met voor hun Kaka en Shevchenko en achter hun Maldini, Nesta en Cafú), het Real Madrid van de periode 1998 – 2003, maar ook van individuele spelers. Ik was moeilijk fan van David Beckham, Jari Litmanen en Ronaldinho en de beste van allemaal vond ik Zinedine Zidane. De Franse nummer tien had allés: techniek, rust, traptechniek, inzicht, souplesse. Wat kon die man voetballen.  Als ik alle namen ga noemen van spelers die ik toen tot op het bot toe bewonderde, dan wordt het een lange blog.
Vooruit dan. Een paar. Ronaldo was in mijn ogen de beste speler die ooit het shirt met nummer 9 aan heeft gehad. Ik had een poster van twee bij anderhalf van Marc Overmars op mijn kamer hangen. Patrick Kluivert vond ik een mooie spits om naar te kijken. Jaap Stam en Frank de Boer vormen het beste verdedigingsduo uit de Nederlandse geschiedenis. Thierry Henry was, met de assistentie van Dennis Bergkamp, een prachtige complete spits. Onder andere Hernan Crespo, de genoemde Andrei Shevchenko, Ruud van Nistelrooy, Claudio Lopez, Christian Vieri,Raúl,  Alan Shearer en Gabriel Batistuta waren beesten in de zestien. Prachtige middenvelders, die alle kwaliteiten die Andrea Pirlo bezit, als David Ginola, Paul Scholes, Fernando Redondo, Allesandro Del Piero, Frank Lampard, Xavi, Wesley Sneijder noem ze maar op.
Krachtpatsers op het middenveld die alles deden om te winnen zoals Roy Keane, Steven Gerrard, Patrick Vieria, Mark van Bommel, Gennaro Gatusso. Buitenspelers als Ryan Giggs, Rivaldo, Pavel Nedved.

Goed, voordat ik terugga in een enorme trip down memory lane kap ik mezelf af. Want ik heb ook nog wat slopers in de verdediging in de aanbieding. Maar goed. Het voetbal is sinds 2006, 2007, rond die tijd behoorlijk in kwaliteit afgenomen. Toppers die stopten, terwijl er maar een paar waren die de kop er bovenuit steken. FC Barcelona heeft een prachtige ploeg, met het wondertrio en Andres Iniesta, Cristiano van Real, Zlatan Ibrahimovic, maar dan heb je het allemaal wel een beetje gehad. Ja, Andrea Pirlo. De rest is middelmaat. Het voetbal wordt ook steeds minder leuk. De FIFA is een corrupt zooitje ouwe pleurishonden, je ziet amper meer zwarte schoenen en doordat het voetbal tegenwoordig alleen maar uit ‘geld’ bestaat, kan je de kwartfinales van de Champions League zo van te voren uitstippelen. Een FC Porto wat in 2004 de Champions League won, dat komt niet meer voor, laat staan dat een Nederlandse club ooit de Champions League gaat winnen. Kijk, FC Barcelona heeft een goed team, maar die kopen afgelopen zomer gewoon voor 150 miljoen aan spelers, met Suarez, Vermaelen, Rakitic en twee keepers. Wat dat betreft heeft Juventus meer de sympathie van vanavond, omdat Juventus van ver komt en het toch met iets minder moet doen. Klein beetje overigens maar.

Waar ik me zorgen over maak, is dat de kwaliteit van het voetbal achteruit gaat. Dat zie je op alle niveau’s. Het Nederlands elftal van 10 jaar geleden had niet in dezelfde positie gekomen als het Nederlands elftal van nu. Want het Nederlands elftal van 10 jaar geleden had zich in deze poule met twee vingers in de neus geplaatst voor de EK. Ik zie het bij Ajax, bij Manchester United, bij Valencia, zelfs bij mijn eigen cluppie. En de conclusie is dat veel spelers, die nu spelen, er tien jaar geleden niet in hadden gestaan. In de basis dan. Misschien bij de eerste achttien, maar geen vast basisplek.  Ik heb wel een klein vermoeden waarom het voetbal in kwaliteit achteruit is gegaan. De financiële belangen zijn te groot. Te groot voor een leuk trucje. Te groot voor een goede ouderwetse stevige tackle, waar de veel te slappe scheidsrechters onder druk van media veel te snel kaarten voor geven.
Een andere reden is misschien veel simpeler, maar het is wel waar. Ga eens naar buiten en kijk eens wat je ziet. Vroeger, toen ik een jaartje of 10 was, zag je niks anders dan voetballende kinderen op straat, op de pleintjes of op de trapveldjes. En daar heb ik zelf ook vaak rondgelopen, sterker nog, als het mooi weer was, was ik altijd met mijn vriendjes op het trapveldje te vinden. Ik had zelfs een doeltje bij mijn ouders in de tuin staan, waar we heerlijk konden afwerken, aanleggen en schieten, voorzetten konden oefenen, drieën of elven (dat laatste potje is bekender onder de naam tienen). Voor partijen gingen we met zijn allen naar het trapveldje in Nieuwaal, waar heroïsche strijden werden gestreden en je met vieze schoenen, een kapotte broek en soms een afgebroken tand mee thuiskwam. Altijd was er de bal. Ook op school. Als er bij gym gekozen mocht worden, wat er gedaan ging worden, dan trok ik altijd m’n grote scheur open, gingen er twee matten tegen de muur en werd er een bal uit de kast gevist.

En het was niet dat we niks hadden. Op mijn kamer stond ook gewoon een spelcomputer (uiteraard met een spelletje Fifa vastgeroest in het ding). Er waren genoeg televisieprogramma’s waar je naar kon kijken. Er waren genoeg betaalbare uitstapjes. Er stond altijd iemand klaar om ons met de auto ergens heen te brengen en later weer op te halen. Er waren genoeg andere leuke dingen om na schooltijd te doen. Maar we, ik en mijn vriendjes, waren altijd met een bal in de weer. Altijd. Shirtje aan van Ajax, trainingsbroek met je nieuwe Nike’s eronder, bal onder de arm mee naar het trapveldje en mekaar proberen te dollen, af te zagen, te scoren of te vlammen op het stakkertje dat met elven voorovergebogen in het doel stond voor een keer of zes kontjekick. We waren verzot op het spelletje en ik merk dat als ik een bal zie, dat ik altijd eventjes tegenaan wil trappen of de bal een paar keer hoog wil houden.
Tegenwoordig als je de straat op gaat, zie je dat niet meer zoveel. Kinderen van nu zitten achter Ipads te Mindgraften of achter hun nieuwe Playstation 4. Door heel Nederland worden trapveldjes aangelegd om de kinderen te laten voetballen, maar die worden amper gebruikt.
En dat is jammer. Want voetballen op straat of op een pleintje zorgt ervoor dat je een betere voetballer wordt. Nu heb ik nooit hoger gehaald dan een paar invalbeurtjes bij het tweede van Gameren en speel ik tegenwoordig met heel veel plezier in het vijfde van Gameren, maar zonder het ‘voetballen op straat’ had ik waarschijnlijk helemáál geen pepernoot van gekunnen.


Wat ik dus mee wil geven aan de jeugd, is dat wanneer je graag voetbalt en helemaal wanneer je ook ‘op voetbal zit,’ dat je na je schoolwerk lekker naar buiten gaat. Lekker balletje hooghouden. Lekker een potje ‘muren.’ Lekker partijtje doen op een trapveldje bij jou in de buurt. Voetballen tot ’s avonds laat, totdat je niks meer kon zien je moe gestreden naar huis ging. Na je eigen wedstrijdje van zaterdag of zondagochtend, ’s middags weer naar het trapveldje of blijven plakken op je voetbalclub, als je stijf van de Extran of de AA vliegende tackle’s ontwijkt. Wie weet, als de jeugd dat massaal gaat doen, dat het voetbal vanzelf weer de kwaliteit krijgt, die ik zo mis.