Posts tonen met het label politie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label politie. Alle posts tonen

zondag 30 december 2018

Waar blijft die lift?!


29 december 2012. Elke Amsterdamse diender, die toen in dienst was, weet nu waar ik het over ga hebben. Juist. De geweldsexplosie in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt met uiteindelijk twee doodgeschoten jonge mannen en beschoten motoragenten die leidde tot het begin van de 'Mocro Mafia'. Althans, bij het grote publiek. Ik was die dag ook in dienst en ik wil jullie meenemen naar die dag, waarvan ik delen mezelf heel goed kan herinneren.



 

Ik deed dienst bij Team Hoofdwegen, waar ik een half jaar gedetacheerd was, vanuit mijn inlenerswerkgever bij de politie. De voormalige benaming voor Team Hoofdwegen was trouwens de Verkeersdienst en ik moet zeggen dat die benaming me toch wat meer aanstaat dan Team Hoofdwegen.

De Verkeersdienst dus. Iedereen kent ze, de opvallende politie Volvo’s, die worden vervangen voor Audi’s. Ze worden ingezet op en rondom de hoofdwegen van Amsterdam en werken vooral op de snelwegen: ongevallen, pechgevallen, achtervolgingen, controles op verdachte voertuigen… Het is een kleine greep uit de vele werkzaamheden waar de Verkeersdienst mee belast is.

 

We gaan terug naar 29 december 2012, een best warme dag voor de tijd van het jaar. Dermate warm dat ik de dag ervoor naar het zuiden was gereden om zo voor het eerst op mijn 4 weken daarvoor aangeschafte motor naar het werk kon. Even laten zien, even de collega’s laten kwijlen. Het hoort erbij. Nadat ik mijn motor in de kelder van politiegebouw De Eenhoorn had geparkeerd, mezelf in mijn uniform had gehesen bleek dat ik dienst draaide met mijn maatje M op de Volvo. Noodhulp, roepnummer 71.33. Helemaal niks mis mee. M heb ik bij de Verkeersdienst leren kennen en we hebben gemeen dat we samen kapot gek zijn van Ajax, Johan Cruijff, goeie muziek en gezelligheid. Ik kan met heel veel collega’s heel goed en ook heel gezellig werken, maar er zijn er die op de positieve manier er bovenuit springen. M is zo’n collega.

 

Die dag is de meldkamer ons goed gezind. We rijden van melding naar melding. Hier en daar een ongeval zonder ernstig letsel, hier en daar een pechgeval. Onze surveillanceronde gaat van de Ring Oost naar Schiphol om via de A4 en de destijds nieuwe A5 op de A8 te komen om bij Zaandam te gaan draaien. Nadat wij onze avondmaaltijd (zal wel vette teringzooi zijn geweest, het was zaterdag) hadden genuttigd keerde de rust weder. Onze meldingen waren schaars en dus verkozen wij de optie om in het avondgedeelte eventjes de snelweg te verlaten om te kijken hoe de Amsterdamse uitgaanspleinen erbij lagen. Dat blijft een leuk rondje, via het Meester Visserplein naar het Rembrandtplein, over de Herengracht en de Leidsestraat naar het Leidseplein om via de Marnixstraat een klein rondje Jordaan mee te pakken. Op het moment dat we in de Westerstraat rijden, krijgen we de melding om naar de ‘Coen’ te gaan, waar een klapper met meerdere voertuigen was gebeurd. Het zou de laatste melding zijn van die dienst was onze veronderstelling.

De klapper was een heftige. Meerdere gewonden en een afgesloten Ring West tussen de afslag Sloterdijk en de ingang van de Coentunnel. Dat was even aanpoten, want het verkeer sloot gewoon keurig netjes aan in de inmiddels ontstane file. Nadat de gewonden ‘overgeleverd’ waren aan de ter plaatse gekomen ambulances, begon onze opdracht om de Ring leeg te maken. Het verkeer werd door Rijkswaterstaat reeds omgeleid van de Ring af, maar er stond dus nog wat. Dat is uiteindelijk rijstrook voor rijstrook van de weg af geleid, zodat het verkeer zijn of haar weg weer konden vervolgen.

 

Op het moment dat alle gewonden in goede handen waren en de weg leeg was, kregen wij de vanuit de meldkamer de vraag of wij ‘weg’ konden in verband met een achtervolging die gaande was op de A1 richting Amsterdam. Een kort overleg met de collega’s leverde op dat wij dat inderdaad konden waardoor het schakelen was naar het interregionale portofoonkanaal en luisteren vanaf waar wij aan konden sluiten voor de achtervolging. De Volvo is wat sneller dat de wijkteamauto die in de stad rijdt en is dus het perfecte middel om deel te nemen in een achtervolging. Daarnaast zijn de vaste collega’s van de Verkeersdienst opgeleid in het achtervolgen en het zo veilig mogelijk stop laten zetten van een voertuig dat eigenlijk niet stil stoppen. Politieauto’s komen niet altijd ongeschonden uit de strijd, zelfs die van de Verkeersdienst niet.

M scheurt weg. ‘We moeten wel heel erg nodig tanken’ hoor ik hem zeggen. Een blik op de dieselmeter in het voertuig wijst uit dat we inderdaad best een paar druppeltjes diesel kunnen gebruiken en dat is al heel wat: elke dienst wordt een volgetankte Volvo gebruikt door de collega’s. Een Volvo inleveren zonder dat ie afgetankt is, daar staat bij de Verkeersdienst bijna een lijfstraf op. En terecht overigens.

De achtervolging wordt beperkt tot Muiden. Ons aandeel is nul, de collega’s uit de andere regio hadden het voertuig reeds bij Muiden staande, wat resulteerde in een bestuurder die met metalen armbandjes werd afgevoerd naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Een kort telefoontje naar de collega’s die nog op de Ring stonden bij de klapper leverde op dat wij daar niet meer nodig waren en dus was het tijd om te gaan ‘sluiten’ voor het tikwerk wat bij een aanrijding van dien aard kwam kijken. We zetten onze bevindingen in het computersysteem en samen met de bevindingen van de andere collega’s, eventuele letselverklaringen vanuit het ziekenhuis en het onderzoek van de Verkeersongevallenanalyse zouden deze aangeboden worden bij het team wat zorg draagt voor de afhandeling van dergelijke verkeersongevallen. Met slachtoffers, verzekeringen en alles wat daarbij komt kijken.

 

We zitten op 3 hoog, in de schrijfkamer van de Verkeersdienst. Het is al tien uur geweest en de nachtdienst wordt gebrieft. Nog eventjes en ik kan de kou weer in om met de motor naar het zuiden toe te rijden. We luisteren met de portofoon mee en dan horen we een melding over een schietpartij in de Van Bossestraat. Een blik op Google maps bleek dat de Van Bossestraat in het werkgebiedje van de Houtmankade was, in Amsterdam West. Vrij ver weg voor ons. We tikken rustig verder, het verbaal moet goed maar toch snel op papier.

 

Dan. Een opgewonden stem over de portofoon, door de verbindingsmiddelen te herkennen aan een motorrijder van het wijkteam. ‘HB, we zitten op de Haarlemmerweg achter een Audi RS4 aan, mogelijk heeft die met die schietpartij te maken.’ Snelle Audi. Achtervolging. Ja, let’s go.

 

We vliegen de schrijfkamer uit, op weg naar de lift. In de haast vergeet ik mijn dienstjas mee te nemen evenals mijn portofoon. De collega’s die er mee uit zijn gevlogen staan net als M en ik bij de lift, die naar de kelder gaat. Naar de voertuigen. De motorrijder komt weer door over de portofoon. De stem is opgewonden en vol ongeloof klinkt het ‘HB, we worden beschoten vanuit de Audi met automatische vuurwapens!’ Op de achtergrond is het geluid te horen van het mitrailleursalvo, wat een indrukwekkend achtergrondgeluid produceerde. De rillingen lopen over mijn rug. Brrr. Je moet er niet aan denken dat we slachtoffers onder onze eigen collega’s krijgen. Waar blijft die kutlift?! We willen helpen!

 

‘HB, HB, mijn collega is neer, ik herhaal mijn collega is neer!’ Het is het bericht van dezelfde motorrijder. Godverdomme. Het zal toch niet? Koude rillingen lopen over mijn rug. Collega’s, die nog steeds bij de lift staan vloeken hardop. Het fanatisme om de daders te pakken groeit. Waar blijft godverdomme die kutlift?!

 

‘HB, hij is door zijn hoofd geraakt en beweegt niet meer. Ik denk dat ie dood is.’

 

Kut. Dus toch. Godver de godverdomme. Collega’s laten in de lift, die eindelijk is gearriveerd, hun kop hangen. Vloeken. Worden emotioneel.

 

Tot, na een hele lange minuut, duidelijk wordt dat het bericht van de persoon die door zijn hoofd is geraakt, van een andere plek komt als waar de motorrijders achter de Audi aan zaten. Het bericht kwam van de Van Bossestraat, waar het inmiddels blauw ziet van de zwaailichten, rood-wit van het afzetlint en geel van de ambulances. Thank fokking God, de collega is niet door zijn hoofd geraakt.

We zijn eindelijk in de kelder en springen in onze Volvo. Op ongetwijfeld de laatste dieseldampen zetten we koers richting de Haarlemmerweg. In de Volvo krijgen we het bericht waar we allemaal op hoopten: de gevallen motorrijder blijkt zichzelf ter bescherming van zichzelf met opzet onderuit te hebben geremd. Godzijdank. De collega’s zijn, op wat blauwe plekken van het vallen na, niet gewond geraakt en dat mag een wonder heten. De Audi was ontkomen, maar dat is niet de grootste zorg. De collega’s zijn niet gewond of erger en de opluchting gierde door de Volvo waar M en ik stil naar de portofoon, waar het de gebruikelijke chaos was die bij een dergelijk drukke melding informatie na informatie spuugde.

Eén van die vormen van informatie was dat de daders zich hadden verschanst in de bosjes bij het fietspad dat naast de Haarlemmerweg in Geuzenveld ligt. Wij reden daar met onze Volvo, M nog steeds als bestuurder. M is vader en echtgenoot, dus sprak ik het volgende af met hem: ‘Als die gasten op ons af komen, dan spring ik voor jou, want we zijn allebei onmisbaar, maar jij bent vader en daardoor net een stukje meer onmisbaar.’ Ik duld geen enkele vorm van tegenspraak. Op dat moment stapte ik uit, nam mijn Walther P5 in mijn rechterhand en een maglite in mijn linkerhand en ging met allebei naar voren gericht op onderzoek uit in de bosjes, M mij in de gaten houdend vanuit een stapvoets rijdende Volvo. Ik in het donker, want ik was zoals gezegd mijn jas vergeten op de Eenhoorn. Het werd een tikkie kouder, maar ik dacht nog voor geen moer aan de 80 kilometer die ik door de kou op de motor moest rijden. De adrenaline en het willen pakken van deze gasten zorgden voor voldoende lichaamswarmte.

 

Dan horen we op de portofoon dat de Audi is aangetroffen op de parkeerplek van een sportpark in Amsterdam Geuzenveld. We gaan ter plaatse en zien dat de collega’s een ruime afzetting hebben gemaakt bij de Audi die vol zat met gaten en deuken. De collega’s van Forensische Opsporing zouden zich hier later nog over in de handen wrijven omdat de auto niet alleen met kogelgaten werd achtergelaten, maar ook vol met DNA en ander bewijs om de daders aan te wijzen van deze laffe aanslag op het leven van mijn collega’s. Inmiddels zitten er aardig wat kopstukken van deze daad vast of liggen six feet under.

Op de parkeerplaats worden we door de chef van dienst gewezen op dat we vooral niet in groepjes moeten gaan staan en met hooguit twee collega’s bij elkaar gaat staan of werken. Mochten ze terugkomen, dan ben je in een groepje een veel makkelijker doelwit, is de heldere en terechte uitleg van de chef.

Als de parkeerplaats is afgezet, krijgen we het bericht dat de daders zich mogelijk hebben verschanst in een pand parallel aan de Haarlemmerweg in Geuzenveld. Ik heb nog nooit zo snel zo veel politie ergens heen zien scheuren, dat het pand volledig omsingelt. Na een half uur wordt het pand betreden, ik sta in mijn beleving redelijk vooraan in de lange trein politiemensen die naar binnen gaat, maar daar wordt niks meer aangetroffen. Met het bericht dat de ‘middagdienst’ bedankt wordt en dat alle plaats delicten van die bizarre avond ‘safe’ zijn, stappen M en ik uitgeput in de Volvo en rijden op de laatste dieseldruppels terug naar de Eenhoorn. We tanken het voertuig af en besluiten dat het papierwerk van de eerdere aanrijding op de Ring West kan wachten tot een later moment.

 

Om 2 uur in de ochtend stap ik op de motor, na een hug met M en een peuk voor de deur van de Eenhoorn. Ik stap om 3 uur van de motor af, redelijk koud en een tikkie nat. Een klein bui’tje onderweg.

Inmiddels ben ik alweer een tijdje weg bij de Verkeersdienst en werk ik dus ook niet meer op hetzelfde bureau als M. Vaak zien we mekaar niet meer, maar als we mekaar zien, dan is er de high-five en de glimlach. In de dagen, de maanden en de jaren erna bleef het beeld van een doorzeefde Range Rover de media beheersen. Kopstukken en soldaten werden afgeknald, ontsnappingen uit de bajes werden voorbereid, hoofden werden afgehakt, boeven werden gepakt. En veroordeeld. De explosie van geweld op 29 december 2012 was het begin van wat we nu kennen als de Mocro Mafia, die een druk legde op zowel de onderwereld als de politie. En wat die laatste betreft: het respect voor mijn collega’s is sinds 29 december 2012 nog groter dan dat het al was. En het mooie is:

 

We zouden allemaal wéér gaan. Omdat we doen wat we doen.

 

#thinblueline

donderdag 22 december 2016

Message in a bottle

‘A year has passed since I wrote my note.’ Het is de opening van het nummer ‘Message in a bottle’ van The Police. Ik heb er wel eens over geschreven, maar aangezien ‘ze’ niet luisteren, is het toch weer tijd om iets onder de aandacht te brengen.

Deze is lichter verteerbaar dan mijn vorige blog, wees gerust.

Wie zijn ‘ze?’ Ik hoor het de lezer vragen. ‘Ze’ in dit geval zijn meerdere groepen mensen, waar ik later in deze blog nog op terug ga komen. 2016 zit er bijna op, mijn jaaroverzicht wordt de volgende blog die online komt, waarschijnlijk op Oudejaarsdag. Een jaar waarin veel is gebeurd. Sommige dingen herhalen zich, sommige dingen worden beter en sommige dingen worden erger. Over die laatste categorie wil ik het met jullie gaan hebben vandaag.

De politie. In 2016 kregen de mannen vrouwen in geel en donkerblauw (of is het geel met zwart, maakt niet uit ook eigenlijk) weer veel te verduren. Er werd etnisch geprofileerd. Er werd niet hard ingegrepen. De tuigvloggers woord van het jaar 2016 lieve mensen werden geen strobreed in de weeg gelegd om hun onbehoorlijke filmpjes te maken en te posten op social media. Alles voor de kliks.  
Werd er ingegrepen, dan kon je meteen de termen ‘politiegeweld,’ ‘racisme’ en ‘ongetrainde MBO-ertjes’ weer tegenkomen. Op social media. En in de mainstream-media. RTL nam klakkeloos het zinnetje ’40 procent wordt door de politie etnisch geprofileerd’ over, terwijl die rukkers het onderzoek niet eens volledig gelezen hadden. Net zoals RTL aangeeft dat de politie niet goed en niet vaak getraind wordt. Is RTL wel eens bij zo’n training geweest? Het onderzoek wordt gedaan door met de microfoon op straat te gaan en aan omstanders te vragen wat ze van politietrainingen vindt. Daarnaast wordt er een stoffige hoogleraar vanachter zijn bureau vandaan getrokken, die nog nooit één dienst op straat heeft meegelopen, maar wel gaat vertellen hoe het werkt. In mijn beleving kan je veel vakken uit een boekje leren, maar het vak van politieagent moet je toch echt zelf beoefent hebben om er een gegronde mening over te mogen hebben. Maar goed. Dat zal dan wel weer aan mijn persoontje liggen.
Laatst was ik aan het stappen, op het Leidseplein. Binnen mag je niet meer roken en dus ga ik naar buiten voor een sigaret. Terwijl ik buiten sta te blauwbekken van de kou, wordt er een lastige, schreeuwende en dronken man door de aanwezige agenten opgepakt. Ze zijn met zijn vieren en er staat er ook nog één toe te kijken.
Naast me staat een dame uit de omgeving van Purmerend, Almere of misschien Zaanstad. Haar pens komt onder haar veel te kleine top aan, op haar naamketting staat iets van Chayenne en tussen de vingers gevuld met nepnagels zie ik op de sigaret het woordje ‘Mascotte’ staan. ‘Kenne jullie het niet alleen af?!’ hoor ik haar met haar vadsige, dronken harses richting de agenten balken. Letterlijk balken.
De man op de grond probeert zich te verzetten zo goed hij kan, maar de agenten hebben de boel keurig netjes onder controle. Wanneer de politiebus arriveert, is het nog een beetje duwen en trekken tussen politie en boef, maar wanneer het deurtje dicht gaat halen de agenten adem, geven elkaar en box en lopen verder met hun ronde.
‘Kijk ze staan, de helden. Weer iemand in mekaar gebeukt.’ Mijn sigaret is gelukkig bijna op, want ik sta me dood te irriteren aan Chayenne met haar doodgeblondeerde nephaar. Ik heb heel eventjes de neiging om te zeggen dat ze het dan maar in haar eentje moet proberen. Dan had je geen nekklem gehad, maar een vetrolklem. Zekers te weten dat die arme arrestant het niet na had kunnen vertellen. De beste man zou ter plekke de longtering hebben gekregen, wanneer ze de zweetdruppeltjes tussen de vetrollen, die onder het topje vandaan… enfin. U begrijpt het.

Chayenne valt onder de categorie ‘ze.’ Mensen die standaard een mening hebben over andermans werk, terwijl ze totaal geen verstand van zaken hebben. Chayenne en consorten volgen hun nieuws via social media en de mainstreamellende van RTL. En ze zijn niet te beroerd om dit Henk – en Ingrid gedrag tentoon te spreiden op social media, waar het likes regent van dezelfde imbecielen die hetzelfde verstand van zaken denken te hebben.
Categorie ‘te dom om brand te roepen.’ zou mijn vader zeggen en die man heeft daarin gelijk.

Net zoals die man gelijk lijkt te krijgen over het feit dat er ene heer Wilders toch wel behoorlijk aan de macht lijkt te komen. In de peilingen gaat Geert richting de 40 zetels. Goed, volledig aan de macht gaat hij niet komen, want er is geen partij die met hem samen wil werken, maar toch. Het is gevaarlijk dat Nederland neigt naar een man die vindt dat de Islam een achterlijke cultuur is, die Marokkanen het land uit wilt schoppen en die burka’s wilt verbieden.
Dat we die kant opgaan als Nederland, is niet de keus geweest van het volk. Het volk is moe. Het volk is moe dat er mensen NIET gestraft worden. Wanneer iemand een maandje gevang krijgt voor zes gepleegde inbraken, dan wordt men boos. Wanneer iemand een jaar de cel in moet, omdat hij een peuter dood reed en zich pas ging melden op het moment dat zijn kop groot in de media stond, dan wordt men boos. Wanneer twee mensen uit het niets twee politieagenten in elkaar beuken en daar vervolgens achttien jawel lieve mensen, ACHTTIEN dagen gevang  voor krijgen, dan wordt men boos. Wanneer een ambulancemedewerker wordt belaagd en van zich afslaat en wordt gestraft, dan wordt men boos.

Want, hoe je het went of keert, wij zijn allemaal afhankelijk van hulpverleners. Die je huis komen blussen op Eerste Kerstdag, 's nachts achter een inbreker aanrennen of een baby van 2 maanden moeten reanimeren. De mensen, die onterecht denken overal verstand van te hebben. Want het staat allemaal op Facebook. 

‘Ze.’ Niet alleen Chayenne en haar gelijken vallen eronder, maar ook de elite. De elite waar het volk klaar mee is. Rechters, politici, die jaarlijks dingen beloven maar geen fuck doen om het beter te maken. De verkiezingen komen eraan, voor je het weet is het maart 2017 en mogen we naar de stembus. Nog eerder is de Nieuwjaarsnacht, waar er weer talloze politieagenten, ambulancemedewerkers en (vrijwillige) brandweermensen worden  bekogeld, mishandeld, uitgescholden en bedreigd. En elk jaar hoor ik het politici weer roepen, dat degene die hulp verlenen en onheus worden bejegend, dat die kunnen rekenen op steun van de overheid. En dat de daders hard gestraft zullen worden. Indrukwekkende termen als snelrecht en celstraf vliegen door de media als Cristiano over het veld. Het is flessenpost. Allemaal. Nutteloos. Achttien dagen cel. En dat is het. Waarschijnlijk gaat het pas écht ophouden, als er HARD gestraft wordt, met gevangenisstraffen van minstens een jaar. First offender of niet.
Soms wil ik in Amerika wonen. Daar krijg je dus gewoon zes jaartjes op water en brood wanneer je een agent een beuk geeft. Ik ben heel benieuwd wat voor signaal dat af gaat geven wanneer dat in Nederland gaat gebeuren. Gewoon de maximumstraf.


Maar dat bericht zit in een fles. En is volgens mij nog halverwege de Atlantische oceaan. Zal wel vastgelopen zijn op een ijsberg. Ik ga afsluiten met een citaat van Denzel W. wat van de week viral ging. Filmpje is hier te zien. 

'If you don't read the newspaper, you're uninformed. If you do read it, you're misinformed. (..) Anything you can practise, you can get good at. Including BS.'


Deze blog delen? Klik op één van de onderstaande buttons voor het delen van deze blog op je eigen social media. Lees je mobiel? Klik dan op delen!

maandag 11 juli 2016

Teentjes

Bij de volgende blog ga ik heel erg op mijn woorden letten. We leven in 2016 en dat is een tijd waarop elk woord op een weegschaal gelegd wordt en dan met name de weegschaal met het woord ‘discriminatie’ erop. Ik heb respect voor ieder mens, voor ieder dier. Ik vind dat iedereen moet doen wat diegene zelf wil. Grappen moeten kunnen worden gemaakt, meningen moeten kunnen worden uitgesproken. Zonder die weegschaal. Zonder lange tenen.
Afgelopen zondag was er in Amsterdam een demonstratie tegen Amerikaans politiegeweld. Zo’n 150 mensen hadden zich verzameld, daarbij borden dragen van onder andere de omgekomen Mitch Henriquez, in Den Haag. Diverse betogers klaagden over het racisme bij de politie, zowel in Amerika als in Nederland. Op de sterfdag van Mitch was er een demonstratie in Den Haag, waarbij de politie er aan te pas moest komen om de hoogopgelopen emoties onder controle te houden. De organisator en woordvoerster van de demonstratie in Amsterdam ervoer ‘bijna dagelijks’ racisme bij de Nederlandse politie en ik moet zeggen dat ik dat een klein beetje overdreven vind. Amerika is geen vergelijking met Nederland, helemaal niet op politiegebied. Als voorbeeld noemt de initiatiefnemer van de demonstratie in Amsterdam dat ze in de speelgoedwinkel door een verkoopmedewerker gevolgd wordt. Mensen, als dit discriminatie is, dan ben ik Mick Jagger. Als dit discrimatie door de politie is, dan ben ik Cristiano Ronaldo. En voor de goede orde: dat ben ik dus niet. Allebei niet overigens.
De demonstratie in Den Haag werd voorafgegaan door een inleidend schrijven wat voor de organisatie op social media was gedropt. In deze oproep werd onder meer het incident in Uithoorn, waarbij een Pool door de politie werd ‘vermoord,’ al dus het inleidend schrijven. Het schrijven vermeldde echter niet dat de man werd gedood door politiekogels, omdat hij met een bijl zo groot als morgen heel de dag dreigend richting de politie liep. Als je dat risico neemt, met een wapen op een agent afstormen, dan maak je een directe kans op een ontmoeting met je schepper. Mitch kwam ‘voor helemaal niets’ om het leven. In een tijd als deze, met aanslagen en terreurdreiging, als dan op een drukbezocht muziekfestival gaat roepen dat je een vuurwapen bij je hebt, dan wordt je aangepakt. Als we onze politieagenten zomaar aan kunnen vallen met allerlei wapens, dan kan je er op wachten dat er iets gebeurd. Ook politieagenten willen namelijk na hun dienst terug naar hun vrouw, man, moeder, vader, kinderen, noem het maar op. Misschien is het wel van belang om het volgende zinnetje te onthouden. Een timmerman heeft een hamer en een doosje spijkers nodig om ongestoord zijn werk te doen. Een politieagent heeft een vuurwapen en een kogel – en steekwerend vest nodig om het werk te doen. En dan zien de politieagenten verder wel hoe ongestoord het werk is, dat kan de politie nooit zeggen.
Door rapper Typhoon en keeper Kenneth Vermeer werd een discussie losgemaakt over etnische profilering door de politie. Jonge gasten met een donkere huidskleur die in een ‘dikke bak’ rijden worden vaak ‘aangehouden’ door de politie en gecontroleerd. Allereerst de term ‘aanhouden.’ Als je door de politie wordt aangehouden, dan ga je mee naar het bureau. Als je langs de kant wordt gezet door de politie, dan word je staande gehouden. Een wezenlijk verschil en dat weten de media ook. Het woordje ‘aangehouden’ in een kop is natuurlijk goed voor de paginahits en de daarbij horende advertentie-inkomsten. Zo houden we de economie draaiend natuurlijk, niks mis mee.
Daarnaast het staande houden van een jonge, donkere gozer in een dikke bak. Uiteraard, als er niks aan de hand is, is er niks aan de hand. De politie werkt informatie gestuurd tegenwoordig. In combinatie met een onderbuikgevoel kan daar op worden gehandeld. Wanneer de politie een auto ziet rijden en het blijkt dat het gaat om een lease- of huurauto, dan kan de identiteit niet vast worden gesteld. Gezien het feit dat er een drugsoorlog aan de gang is, waarbij vooral getinten als hoofdrolspelers worden aangemerkt, is er al gauw sprake van een onderbuikgevoel. Want hoe komt zo’n jongen aan zoveel geld? Wat doet hij voor werk? Is het een rapper als Typhoon of een profvoetballer als Kenneth Vermeer, dan is dat met een eenvoudige controle op te lossen. Een ‘dikke bak’ geneert aandacht. Niet alleen van knappe vrouwen, maar ook van de politie. Het is leuk om geld te hebben en het is ook leuk om dat te laten zien. Maar weet wat de gevolgen zijn, bij een oplettende agent. En let daarbij vooral op dat je je ramen niet te donker maakt. Dan kunnen ze namelijk zien wie er in de auto zitten.
Mensen, wees vooral niet te snel op je teentjes getrapt. Mensen zijn allemaal verschillend en dat maakt ons uniek. Door te veel op de verschillen te letten, zorgen we ervoor dat we de eenheid kwijt raken, die we ooit eens waren. Komedianten maken grappen, een timmerman maakt meubels, politieagenten vangen boeven. En dat doen ze allemaal op hun eigen manier. De politie heeft naast de krijgsmacht bovendien de door de politiek gekregen geweldsmonopolie. Dezelfde politiek, die door democratie het voor het zeggen heeft. Dezelfde politiek die overigens ook artikel 160 van de Wegenverkeerswet in het leven geroepen heeft. Wat? Artikel 160 van de Wegenverkeerswet. Juist. De controlebevoegdheid voor de politie om iedereen die in of op een voertuig rijdt, om het rijbewijs voor dat voertuig te kunnen controleren.
Bij de demonstratie tegen politiegeweld in het Amerikaanse Dallas werd het vuur gericht geopend op de aanwezige politie. Daarbij kwamen vijf politieagenten om het leven en raakten er diverse agenten en omstanders gewond. De demonstranten kropen vervolgens achter de politie-eenheden om zichzelf te beschermen. Als er geen mensenlevens verloren waren, was ik van het lachen niet meer in slaap gekomen, want wat een ironie. Maar dat doe ik niet. Het respect naar zij die vielen, terwijl ze een ander dienden, is groter dan ironisch gelach.