Posts tonen met het label ajax. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ajax. Alle posts tonen

vrijdag 30 december 2016

2016. Een ABC'tje.

Nog eventjes en 2016 zit er op. Een jaar waarin veel gebeurd is, zowel privé, professioneel alsmede in mijn straatje 'favoriete (bekende) mensen.' Om het terugblikken een beetje vernieuwend te houden, maak ik er een ABC'tje van. Zesentwintig woorden over 2016.

De A. is van Acht Mei.
De Graafschap moest te doen zijn, volgens iedereen. Een simpele overwinning en een nieuw kampioensschap voor Ajax zat in de tas. Het liep even iets anders. Het werd 1-1 in Doetinchem, PSV won bij Zwolle, waardoor de Eindhovenaren met de titel gingen lopen. Mensen wisten ineens weer wat social media was.

De B. is van Bruce.
Een moederdagcadeau'tje. Samen naar Bruce Springsteen op het Malieveld in Den Haag in juni. Het was geweldig. Overweldigend. Een man van 67, die drie en een half uur lang krachtig én zuiver de ene na de andere kneiterharde hit staat te zingen. De B. is dus ook van The Boss. Wat een concert.

De C. is van Cruijff.
Johan. Nummer 14. El Salvador. Het Orakel. De beste voetballer, die ooit op de Nederlandse velden heeft rondgelopen. Hij overleed dit jaar op 68-jarige leeftijd. De man die het voetbal waar zoveel mensen van houden, vorm heeft gegeven en door heeft gegeven aan de wereld. Johan is niet meer. Je bent pas dood als je echt vergeten bent. In zekere zin is Johan dus onsterfelijk. En op 68-jarige leeftijd overleden. 6+8 is 14. Toeval is logisch.

De D. is van Dertig.
Cruijff overleed op mijn dertigste verjaardag. Het was meteen een kutverjaardag. Maar dertig dus. De aftakeling zou beginnen, zeiden ze. Niets is minder waar. Dertig is het nieuwe twintig en misschien wel het nieuwe achttien. Ik schreef er al over, maar dertig worden is niet verkeerd. Het feestje, gevierd bij mijn ouders in juli, was dat ook niet trouwens.

De E. is van Euro 2016.
We waren er niet bij en dat is niet prima. Geen volle pleinen, geen volle carport, geen Oranjegekte, nee, helemaal niks. Potverdorie, een EK zonder Oranje. Er was eigenlijk geen reet aan. De supporters van Ijsland, Noord-Ierland, Wales en Ierland waren de bom. Een EK met een lelijke winnaar. Een EK of WK zonder Oranje. Wen er maar aan. Want zo lang de jonge talenten na één aardig seizoen al naar het buitenland trekken voor de centen in plaats van speeltijd bij een topclub, dan kom je er niet.

De F. is van Fitboy
Vreselijk woord overigens en helemaal vreselijk zijn die op-zichzelf-geilende-veel-te-veel-hashtag-op-social-media-gebruikende-fitboys/fitgirls. Het gezonde en het fitte leven is daarentegen totaal niet vreselijk. We zijn nog steeds lekker bezig en ik geef toe: op snapchat ben ik daar vrij actief over. Maar laten we 't vooral normaal houden. Lekker sporten, sterker en fitter worden en gezond eten. Het lijkt me niet dat je daar heel je social media mee moet vullen. Een nietszeggend foto'tje tussendoor is prima, maar ik ga dus echt geen blote bast foto's posten na het sporten. En ik ga ze ook niet zelf 'liken.' Je eigen foto's of update 'liken.' Droeviger kan bijna niet.

De G. is van Gaypride.
Nee, dit is niet mijn George Michael moment en ik ga ook niet Outside zingen. Ik ga uberhaubt niet zingen, want dat klinkt voor geen meter. Maar tering, wat was het gezellig op de Gaypride in augustus. Alleen maar liefde. En heel veel bier. Godjezus, wat had ik de volgende dag een kater. Maar wel één met de grootste glimlach van Amsterdam.

De H. is van Heroes.
Eén van de velen. Het nummer Heroes is een van de mooiste liedjes van die prachtige David Bowie. Hij overleed, al vroeg in 2016. Ik schreef over hem. Wat een prachtige artiest, wat een schitterende liedjes en wat een voorbeeld van hoe je met klasse toch een beetje brutaal kan zijn. David Bowie. Rust in vrede.

De I. is van IS
Allemaal jullie moeder. Raar kutvolk.

De J. is van Juul.
Er kwam een nichtje bij dit jaar. Prachtig meisje genaamd Juul. Inmiddels niet meer zo breekbaar, dus durft ome Kees ze vast te houden. En Siem is een geweldige grote broer.

De K. is van Keys.
De Black Keys welteverstaan. Ontdekt in 2016. Wat een goeie band. Moeilijk. Met Little Black Submarine, Loneley Boy en Goodbye Babylon als absolute favorieten. Heerlijke bluesrock.

De L. is van Liefde.
Ik was bijna vergeten hoe het voelde en ik kwam er ook heel snel achter waarom ik dat vergeten was: verliefd worden. Gebeurt niet vaak op die manier, want ik word in Amsterdam bijna dagelijks vijftienhonderd keer verliefd. Deze verliefdheid was echt, Tinder was al van mijn telefoon verwijderd maar helaas niet wederzijds. Gevoelens kun je niet sturen. Wijze les van 2016. En Tinder staat er inmiddels weer gewoon op. Niet dat je daar veel gezonder van wordt trouwens.

De M. is van Motor rijden.
Qua aantal kilometers te weinig, want er werden er slechts 4.000 gereden. En dat is voor mijn begrippen matig. Helemaal als je je bedenkt dat er een retourtje Assen tussen zat en wat retourtjes tussen Amsterdam en het huis van mijn ouders. Kwalitatief was het overigens wél goed. Fijne dijkritjes, fijne ritjes door de Biesbosch en fijne ritjes met naamgenootje/motormaatje/jeweettoch. Tegenwoordig is er een camera. In 2017 gaan er dus filmpjes volgen. Nu al zin. Dat heeft overigens niet alleen met het camera'tje te maken. Motor rijden is gewoon vet.

De N. is van Nieuwjaarsbijeenkomst.
Ik heb er stiekem best zin in, op 5 januari. Voor zij die bekend zijn met het fenomeen waar ik het over heb: ik zie jullie op 5 januari. En ja, dan mag je legaal naar die plek. Geen probleem.

De O. is van Oeteldonk.
Het was geweldig. De beste Carnaval aller tijden. Wat een geweldig feestje. Het duurt niet eens lang meer, voordat het jaske weer aan kan en de sjaal weer om. Eind februari. Kunnen we de tijd eventjes doorspoelen?

De P. is van Purple Rain.
Niet alleen David Bowie en Johan Cruijff gingen, met Prince en George Michael gingen er toch nog wel aardig veel van wie ik zeg: held. Het nummer Purple Rain van Prince in de auto. Loeihard en knettervals meezingen. Inclusief emotie bij het slotstuk van het nummer. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Wat een muzikanten.

De Q. is van Queen.
I just want to ride my bycicle. Want motor rijden is gewoon vet.

De R. is van Rostov.
FK Rostov. Bedankt. Nu speelt Ziyech tenminste bij Ajax. Die hadden ze godverdomme op 9 mei al vast moeten leggen.

De S. is van SAMCRO.
En SAMCRO staat weer voor Sons of Anarchy Motor Club Redwood Original. De vetste serie die ik ooit gezien heb. Ik heb hem in 2016 beëindigt en degenen die de serie nog niet gezien hebben, raad ik aan om Netflix te regelen en te genieten van zeven seizoenen bikerboys, wapens, bikerchicks, Harley's en noem het allemaal maar op. Ik ga verder niet spoilen, ga er zelf maar achter komen hoe vet die serie is.

De T. is van Twitter.
Eén van de lessen van 2016 is dat als je plagerig een hashtagje op Twiter gebruikt, dat dat heeeeeel anders uitgelegd kan worden. Doen we dus niet meer. Plagerige hashtagjes plaatsen dan he. Twitteren nog steeds, anders leest niemand deze onzin.
Dat geintje heeft me overigens wel een dikke 10 duizend hits opgeleverd, op deze blog. Het was de helft van de hits die ik had dit jaar op deze blog. Met dank aan jullie. Blijf me lezen en delen lieve mensen, en misschien komt er dan nog veel meer moois. 

De U. is van Uitschot.
Of je nou een tuigvlogger bent, Sylvana Simons, een politicus van DENK, een vrachtwagendief in Berlijn, een straatrover, iemand die bejaarden oplicht, een zakkenroller op Tenerife, Nemanja Gudelj, een ordinaire vreemdganger/ster, met een demonstratie bij de intocht van Sinterklaas gaat staan, een betweter zonder verstand van zaken of iemand van de politiek correcte elite. Ga iets doen waarmee je niet het nieuws haalt.
Een hele, hele dikke middelvinger naar al het uitschot van Nederland en omstreken.

De V. is van Vakantie.
Die bestond dit jaar uit 8 dagen Tenerife. Prima vakantie. Will Grigg's on Fire. In die ballentent.

De W. is van Wereldprestatie.
Leicester City werd kampioen van Engeland en de spits, Jamie Vardy is een 29-jarige oud-fabriekswerker die leeft op Red Bull en af en toe rookt. Ze troefden al die miljoenenploegen af. Geweldig. Ook de winnaars en winnaressen van Olympische medailles: toppers. Allemaal. Ook Dafne. Jij pakt de volgende Spelen gewoon goud.  

De X. is van XXX.
Soms is zwijgen beter dan praten. En jezus, wat een kutletter voor een alfabet. Kunnen we deze letter niet verkopen aan Rusland of zo?

De Y. is van Ysthee.
Ik weet het, je schrijft het anders, maar de letter I was dit jaar snel vergeven. De ijsthee smaakte evengoed weer buitengewoon dit jaar.

De Z. is van Zestien.

Tweeduizendzestien dus. Het jaar zit er bijna op. Muzikaal een takkejaar, met al die grootheden die ons ontvielen. Johan ging met ze mee. Tweeduizendzeventien staat voor de deur. Laten we hopen dat het eventjes genoeg is, met al die grootheden die ons ontvielen. Laten we ook hopen dat we weer een beetje normaal tegen elkaar gaan doen. Gewoon normaal. Met respect voor elkaar en zonder dat allerlei aannames zijn. Want je weet het... Assumption is the mother of all fuck ups.

Deze blog delen? Klik op onderstaande buttons om de blog rechtstreeks te delen op je eigen social media!

donderdag 20 oktober 2016

Weg met Kees: De Klassieker deel 1

Zondag staat hij weer op het programma in de Eredivisie: De enige echter Klassieker tussen Feyenoord en Ajax. In Rotterdam nemen de nummer 1 en 2 van de ranglijst het tegen elkaar op. Ik ben er een aantal keer geweest, in Rotterdam tijdens de Klassieker. In het uitvak.  Toen de supporters van beide kanten nog mochten komen. In de volgende drie blogs blik ik terug op  'mijn' bijzondere ontmoetingen tussen Feyenoord en Ajax in Rotterdam. Vandaag in deel 1 het seizoen 2004/2005: Een wissel met grote gevolgen.

Feyenoord-uit, dat was altijd vroeg verzamelen bij de Arena in Amsterdam. Voor degenen die er totaal geen verstand van hebben een korte uitleg: doordat er supporters zijn die elkaar met regelmaat de hersens in willen slaan omdat er ook supporters van andere voetbalclubs zijn hebben de voetbalclubs, de KNVB en de politie een combi-regeling bedacht: bij risicowedstrijden reizen supporters van de uitspelende ploeg niet op eigen gelegenheid naar het stadion, maar wordt dat gecombineerd gedaan. Zonder combireis geen voetbalkaartje en zonder voetbalkaartje geen toegang tot het stadion. Het hoe en vooral het waarom in deze zal ik jullie verders besparen. Laten we het er op houden dat er een aantal mafkezen tussen zit die de ander het licht niet in de ogen gunt. Omdat hij voor ploeg X is en de andere voor ploeg Y. Tamelijk kansloos.

Maar goed, Feyenoord-uit in de combireis, daar was ik gebleven. Met de trein vanaf het Ajax stadion in Amsterdam. Wedstrijden die op zondagmiddag om half 1 of half 3 begonnen, zo ook in het seizoen 2004/2005. Het was altijd zo: als je vroeg bij de Arena was en je zat in de eerste van de twee treinen, dan zat je op de eerste ring. En dat was een voordeel, want daar kon je ongehinderd de wedstrijd volgen. Zat je in trein 2, dan zat je dus ook op ring 2 en dan zat je met je dikke reet tegen een glazen ruit en tegen een groot vangnet aan te kijken. Uit angst voor spullen die over en weer gegooid konden worden. Ja, mensen. Overal was over nagedacht. Meestal zat ik in trein 2 en zat ik dus op de eerste ring. Om vanuit het zuiden de reis naar Amsterdam op zondagochtend te maken, dat was meestal al een hele onderneming. Gezien het tijdstip. Want als je naar Feyenoord moest, dan moest je vroeg op pad en ging het avondje stappen niet door tot vijf uur. Meestal half vijf
In het seizoen 2004/2005 waren we er wel een keertje vroeg bij. In een vroege aprilochtend stonden we praktisch vooraan en we wisten het: de eerste trein en dus de eerste ring. Vet. Kom maar op. Nadat de hekjes opengingen, iedereen uitgebreid gefouilleerd was en via de supporterstunnel van de Arena naar het spoor was geleid in een tergend langzaam tempo, werden de deuren van de trein geopend en kon de reis naar Rotterdam beginnen.
Dat ging meestal in een rechte streep door naar De Kuip, waar men onthaald wordt door een stadionplein vol fanatieke Feyenoord-supporters. Daarover in deel 2 meer. Want die ene rechte streep door naar Rotterdam, dat werd hem in het seizoen 2004/2005 niet. Hoe het gebeurde, ik heb geen flauw idee, maar opeens stond onze trein, vol met rood-witte Ajax-attributen stil op Rotterdam Blaak. Feyenoord hoofdstad en totaal geen politie of hekken aanwezig om de Ajacieden te beschermen. Dat werd dus stenen gooien richting de treinen. En blikken bier (zonde eigenlijk, het was die dag bijzonder warm). En alles waar je verder mee kon gooien. De tussenstop duurde geen twee minuten, maar de trein was aardig naar de donder op het moment dat de machinist door had dat stoppen op Rotterdam Blaak niet echt een bijster goed plan was. Ik vond het op dat moment allemaal best, ik had namelijk al bedacht dat die gasten met geen mogelijkheid de trein in konden komen en zag het allemaal wel. Mijn van thuis meegebrachte pakje appelsap (blikjes cola mochten niet) werden aangerukt, samen met een lekker broodje. Ik zat eerlijk gezegd best wel van deze show te genieten.
Nadat de trein verder reed en zijn eindbestemming bereikt bij Stadion De Kuip, mochten we de trein uit. Dan loop je over een brug, de trap af naar een ruimte die ‘in de hekken staat.’ Hekken die er staan om te voorkomen dat er niet uitgebroken wordt. Of ingebroken, dat kan ook. Links van het hek het genoemde Stadionplein met supporters, aan de rechterkant van het hek het spoor. Het nieuws van de rellen had inmiddels de Rotterdamse burgemeester Ivo Opstelten bereikt en die besloot doodleuk om de aangevallen Ajax-supporters te straffen voor de rellen: Er mochten GEEN Ajax-supporters naar binnen. Lekker dan. Sta je daar, in Rotterdam. Met je kaartje. Met je petje. Met je Zlatan-shirtje. In de inmiddels steeds warmer wordende april-zon. Met een mannetje of achthonderd. Die allemaal nog terug gebracht moesten worden naar Amsterdam. Op de trein stappen was geen optie, dus gingen ze bussen regelen voor een veilige terugrit naar Amsterdam.

Overigens moet ik erbij zeggen, het was april 2005. Internet op de mobiele telefoon was er nog niet, laat staan Twitter, Facebook en andere media waarop iedereen kon zien wat er aan de hand was. We moesten het hebben van het geroezemoes in het vak, waar de 800 Ajax-supporters stonden te wachten op wat er ging gebeuren. In de warmte. Een eind in de twintig graden. Zonder enige vorm van verkoeling. In de volle zon. Leuk man, zo’n wedstrijdje voetbal bezoeken.
De wedstrijd begon. Wanneer je buiten een stadion staat en er wordt gevoetbald, dan hoor je dat. De oeh’s. De aaah’s. Het gefluit van de tribune. De eerste helft voorbij: 0-0 als tussenstand. Nog steeds geen oplossing gevonden voor de supporters om terug naar Amsterdam te gaan. Wel de roddels, dat iedereen opgepakt zou worden. Ben je lekker mee. Geen fuck gedaan en toch opgepakt bij een voetbalwedstrijd. Leg dat maar eens uit aan je baas. Gelukkig was dat slechts een roddel en geen waarheid.
De tweede helft begint en vlak na rust: gejuich uit 50 duizend kelen. Feyenoord was op 1-0 gekomen. Vrij snel daarna een stille Kuip: 1-1. Gejuich in het Ajax-vak. Inmiddels was de Rotterdamse ME al wel zo vriendelijk om water aan te rukken. We stonden inmiddels toch maar een uurtje of twee, misschien drie in de volle zon. Ik was blij dat ik een vol pak peuken bij me had, je zou maar zonder komen te zitten. Ik kijk op mijn horloge, nog een klein kwartiertje. We staan nog steeds in het vak. Gejuich vanuit De Kuip, tien minuten voor tijd. Kut. 2-1 voor Feyenoord. Zul je zien. Zien we geen bal rollen en winnen die gasten. Ik blijf op mijn telefoon kijken. Geen SMSjes van het thuisfront over de tussenstand. Wel over hoe het gaat, maar dat boeit me vrij weinig. Hoeveel is de tussenstand?
Nog vijf minuten te gaan. Wederom een stille Kuip. 2-2! Ajax scoort 5 minuten voor tijd de gelijkmaker! Gejuich in het Ajax-vak, chaos! Nog steeds geen berichten over de terugreis naar Amsterdam.
Ik blijf op mijn telefoon kijken. De blessuretijd gaat in. 1 minuut. 2 minuten. Dan. Berichten dat er gescoord is. Maar waarom is De Kuip dan zo stil? Hoe kan dat? Ajax heeft gescoord? Echt? Ja! 2-3 in de laatste minuut van de blessuretijd! Het vak met Ajax-supporters gaat door het lint. Gewonnen in Rotterdam! Heerlijk! Godverdeschijtbalen dat we niet in dat stadion zitten, want we hebben een schitterende pot gemist.

Dan komt het besef. ‘Euh jongens…’ zeg ik tegen mijn gezelschap. ‘2-3 gewonnen in de laatste minuut, wij staan hier nog, er komen zo heel veel boze Feyenoorders naar buiten en wij zitten hier. Sitting ducks.’ Ik keek naar het spoor naast ons en zag daar keien liggen. Zware keien. Jezus, je zou zo’n ding op je pan krijgen. Dan ga je dus wel ff zitten. Ik zocht samen met mijn gezelschap een veilig plekje, strak tegen het hek aan de spoorzijde aan. Wat ik voorspelde kwam uit. Het regende stenen, vanaf het spoor in ons vak. Ik heb mensen ‘out’ zien gaan en dat is niet verwonderlijk als je zo’n kei op je kanus krijgt. Vanaf de andere kant kwamen er bekers drinken. Niet eens pis. Wat een pannenkoeken. Pis dan die beker vol als je ons wil pakken. Een beetje drinken was in die omstandigheid nog best wel welkom. Als ratten zaten we in de val.
Toen ging het opeens een stuk sneller bij de organisatie. Want opeens stonden er bussen, klaar om 800 supporters naar Amsterdam te brengen. Onder begeleiding van de Mobiele Eenheid en na het inleveren van de seizoenskaart gingen we terug naar Amsterdam. Waar we erachter kwamen dat trein twee midden in een weiland tussen Amsterdam en Rotterdam stil was komen te staan. Waar Ajax-supporters over het spoor en tussen de weilanden hebben gelopen.
En waar we erachter kwamen dat er harde confrontatie’s waren geweest met de Rotterdamse Mobiele Eenheid en het Feyenoord Legioen.
En waar we erachter kwamen dat Ajax met 2-3 had gewonnen.


‘D-Day in Rotterdam.’ ‘Een wissel met grote gevolgen.’ Het waren twee van de vele berichten en onderzoeken naar aanleiding van de Feyenoord – Ajax van het seizoen 2004/2005. Het was wederom een bijzondere aangelegenheid. Ik wilde wedstrijd zeggen, maar de wedstrijd zag ik pas bij de herhaling van Studio Sport. Met dank aan een incapabele burgemeester, die mensenlevens op het spel heeft gezet omdat hij stoer wilde doen richting Den Haag. En deze pannenkoek werd later nog minister van Veiligheid en Justitie ook. Bedankt Ivo, voor de onvergetelijke middag!

Deze blog delen op social media? Klik dan op de onderstaande buttons.

woensdag 14 oktober 2015

Echec.

Het is de Day After. Nederland is uitgeschakeld voor het Europees Kampioensschap voetbal. Het is kutweer, op deze oktoberdag. Nederland huilt. Nederland is cynisch. Nederland likt zijn wonden. Komende zomer zijn er geen afgeladen kroegen vol oranje. Geen spannende wedstrijden. Geen voorspellingen. Geen voetbaltoto's op de werkvloer. Geen volle pleinen in steden met grote videoschermen met massa's mensen, die dronken van geluk een overwinning vieren of samen troost zoeken bij een nederlaag. Zelfs mensen die normaal gesproken niets van voetbal moeten hebben, zijn in de ban van oranje, wanneer er een groot toernooi aankomt. Nee. Niets van dat. De klap is hard aangekomen en het doet pijn.

Ook al is het maar voetbal, de belangrijkste bijzaak van het leven volgens velen.

Het is verschrikkelijk. Het EK wordt gehouden in Frankrijk, Parijs is vier uurtjes rijden en als ik me kwaad had gemaakt, had ik voor een poulewedstrijd ook best naar Marseille of Lyon wil rijden. De Stilo is wat dat betreft 'gewoon' in topvorm.
Nederland kijkt het EK voor de televisie. En dat is wat anders dan het daadwerkelijk beleven. Voetbalfora zullen het hebben over Italië, Engeland, Spanje, Duitsland. En ja. Ook over Albanië, Noord-Ierland, Ijsland en Wales. Want die landen zijn er wel bij. Zij maken wel een deel uit van het uitgebreide aantal van 24 landen dat in Frankrijk acte de presénce gaat geven. Van nummer 3 op het WK, naar niet eens mee doen aan het EK. Het is keihard. De klap is niet verwerkt. Het is verschrikkelijk.

Als je de wedstrijd van gisteren nog eens bekijkt, dan valt er een aantal dingen op. Memphis Depay bijvoorbeeld. De 'superster' van Manchester United leverde amper een goede voorzet af, kwam amper zijn man voorbij en kan een voorbeeld nemen aan Dirk Kuijt, die wél met zijn rechtsback mee liep. De rechtsback die gisteren voor de verlammende 0-1 zorgde. Misschien kan Memphis een lesje 'mannetje passeren' en 'voorzetten geven' nemen bij de assistent trainer van zijn club Manchester United. Ryan Giggs kan daar een aardige masterclass in verzorgen. Hetzelfde geldt overigens voor de andere kant, waar de topscorer van de Eredivisie de linksback van Tsjechië niet eens voorbij kwam. Een voorzet vanaf de zijlijn komt niet verder dan de punt van de 'zestien.' Anwar El Ghazi, pak je telefoon, bel Marc Overmars en vraag hoe het ook alweer zat. Misschien dat Marc dan zijn nette pak in kan ruilen voor het trainingspak en een masterclass 'vleugelspeler.' Bij een spits als Klaas Jan Huntelaar is dat wel eens handig. Een killer in de 'zestien,' sterk in de lucht en dus afhankelijk van goede vleugelspelers die een panklare voorzet in huis hebben.
Verdedigend was het ook verre van best. Dat ze ooit aan Jeffrey Bruma een paar voetbalschoenen hebben gegeven en gezegd hebben dat hij best lekker kan verdedigen is een grote fout. Riedewald kon niet kiezen bij de 0-1. En dan Virgil van Dijk. Dat zou de 'beer' zijn in de verdediging, waar je jaren mee vooruit kon. Want ondanks dat hij in Schotland speelde, zou Van Dijk met zijn lengte de schrik van elke spits worden waar Oranje tegen speelde. Als je dus de voetbalfora én de heren aan tafel bij Voetbal Insite zou moeten geloven. Eén ding mensen. Als lengte bepalend zou zijn voor de voetbalkwaliteit, dan zou ik momenteel iets hoger spelen dan bij GVV'63 5. Virgil van Dijk greep gisteren dramatisch in bij de situatie die leidde tot de 0-2 en het definitieve einde van de hoop op kwalificatie voor het EK. Virgil van Dijk. Ik zie liever een andere Van Dijk.
Hoe verder? De kranten in binnen - en buitenland maken op deze woensdag gehakt van Oranje en dat is terecht. Het hele team moet op de schop vinden ze. Blind en Van Oostveen moeten weg vinden ze. Ik heb te weinig verstand van voetbal om een goede mening te kunnen geven over wat er moet gebeuren en wat niet. Misschien is het een idee om eens een buitenlandse toptrainer aan te stellen. Of Ronald Koeman te bezoeken in Southampton. Of een zooitje nieuwe spelers. Of Nigel de Jong weer op het middenveld opstellen, die wél het gif brengt, wat nodig is voor een cruciale kwalificatiewedstrijd. Ik weet het niet.

Dat is misschien wel de grootste klap van allemaal. Dat we het niet meer weten hoe het verder moet met het Nederlandse voetbal. De Nederlandse clubs stellen geen fuck meer voor in de buitenlandse competities, de Eredivisie is leuk maar niet goed. Misschien is het een begin dat jonge spelers niet na een goed jaar kiezen voor het grote geld in een buitenlandse competitie. Vroeger speelden de internationals cruciale rollen bij Manchester United, AC Milan, Juventus, Internationale, FC Barcelona, Real Madrid, noem de groten der aarde maar op. Tegenwoordig verkassen de Nederlandse internationals na één of anderhalf seizoen al naar clubs als Stoke City en Newcastle United, waar de strijd tegen degradatie het gesprek van de dag is. Als je nooit wat wint, dan raak je bekend met het verliezen. En dus is de spiegel, die de internationals voorgehouden krijgen, terecht. Het is zaak dat de internationals het door krijgen. En een voorbeeld nemen aan Wesley Sneijder. Misschien niet meer zo goed als hij in 2010 was, maar hij gaat wel voorop in de strijd. Hij kan het echter niet alleen.

Nederland is er niet bij dus, komende zomer in Frankrijk. Op Facebook zie ik mensen die naar het evenement gaan om 'supporter van België te worden.' De nieuwe nummer 1 van de wereld, volgens de FIFA ranglijst. België. Nooit. Ik vind België een schraal land, met slechte wegen, valse bescheidenheid en ik vind 8 op de 10 Belgen bijzonder lelijk. Ik ben een Nederlander, met een Nederlands paspoort. Ik heb geen Belgische vader, Turkse moeder, Spaanse zwager (meer) of Zweedse vriendin al zou ik dat laatste niet eens zo vervelend vinden. Nederland blijft mijn ploeg, hoe kut het ook gaat. Je kan niet altijd winnen en je hoort achter je eigen ploeg te blijven staan in tijden van duisternis.


Dat heb ik overigens geleerd van mijn vader, die supporter is van Feyenoord.